Aznar

(José María Aznar López; Madrid, 1953) Político español, presidente do goberno entre 1996 e 2004. Estudante de dereito, Aznar licenciouse en 1975, presentándose entón con éxito a oposicións para o corpo de inspectores de Finanzas do Estado. En 1979, destinado a Logroño, afiliouse a Alianza Popular (AP), obtendo algúns meses despois a secretaría xeral do partido na Rioxa.

Ao cabo de tres anos, en 1982, é elixido deputado a Cortes por Ávila, facéndose coa presidencia de Castela e León nas eleccións autonómicas de 1987. Como consecuencia da retirada de Manuel Fraga Iribarne da política activa, en 1989 Aznar asumiu o cargo de presidente do Partido Popular (PP). O seu logro máis importante neste período foi o de organizar, ao redor desta formación que substituía e continuaba o legado de AP, o espazo de centrodereita en España con políticos procedentes de Unión de Centro Democrático (UCD).

Con vocación de ocupar o centro político, Aznar proxectouse no plano nacional e internacional: foi nomeado vicepresidente da Unión Democrática Internacional e da Unión Democrática Europea. Con tal bagage disputoulle a presidencia do Goberno a Felipe González en 1993, pero saíu derrotado por unha estreita marxe de votos. Con todo, a súa oportunidade aparecería nas xerais de 1996, no momento de maior descrédito do PSOE, continuamente angustiado por graves escándalos de corrupción: dono dunha maioría relativa, tivo que pactar cos nacionalistas cataláns e vascos para obter a súa primeira investidura no Congreso dos Deputados.

Este primeiro mandato caracterizouse por unha política de liberalización económica, coa privatización das principais empresas públicas. Os bos resultados da mesma, que situaron a España á cabeza das nacións que cumpriron coas condicións para incorporarse ao euro, facilitaron excesivamente a súa reelección no ano 2000, esta vez por maioría absoluta.

Con todo, nesta segunda lexislatura empezaron a xurdir toda clase de problemas: as súas medidas no terreo educativo, social e laboral alentaron as primeiras protestas de envergadura (folga xeral en xuño de 2002). Posteriormente, os problemas suscitados polo seu enfrontamento directo cos nacionalistas vascos, a grave crise do Prestige, a guerra de Iraq, e, sobre todo, as consecuencias dos atentados do 11-M, propiciaron a caída do PP nas eleccións xerais de 2004.
Fonte de información: http://www.biografiasyvidas.com/biografia/a/aznar_jose_maria.htm

Felipe González

Felipe González Márquez (Sevilla, 5 de marzo de 1942) é un avogado, profesor e político español e colombiano,5 secretario xeral do Partido Socialista Obreiro Español (PSOE) desde 1974 ata 1997 e terceiro presidente do Goberno de España desde a reinstauración da democracia, entre 1982 e 1996.

En 1964 afiliouse ao Partido Socialista Obreiro Español, durante a clandestinidade de leste. Ao ano seguinte finalizou os seus estudos de Dereito na Universidade de Sevilla. No Congreso de Suresnes de 1974 do PSOE renovado (escisión do PSOE dirixido por Rodolfo Llopis), Felipe González foi elixido secretario xeral do PSOE. Xa en democracia, obtivo a súa primeiro acta de deputado en 1977, sendo o candidato do PSOE á Presidencia do Goberno en 1977 e 1979.

Tras obter o PSOE a maioría absoluta nas eleccións de 1982, foi investido presidente do Goberno. O seu mandato de trece anos e medio foi o período máis longo dun xefe de Goberno da democracia en España. Baixo a súa dirección o PSOE logrou dúas maiorías absolutas consecutivas: a de 1982, con 202 deputados no Congreso, e en 1986, eleccións nas que obtivo 184 deputados; así mesmo, en 1989 obtivo 175 deputados, exactamente a metade dos que compoñen o hemiciclo. En 1993 perdeu a maioría absoluta, obtendo 159 deputados. Tras este resultado, o PSOE pactou con Convergència i Uniu para poder formar goberno. En 1996, perdeu as eleccións ao lograr 141 deputados fronte a 156 que conseguiu o Partido Popular. Foi elixido deputado por última vez en 2000, ano no que concorreu ás eleccións na lista do PSOE pola circunscrición electoral de Sevilla.
Fonte de información: https://es.wikipedia.org/wiki/Felipe_Gonz%C3%A1lez

A transición

Tras a morte de Franco e a proclamación de Juan Carlos I como rei, iniciáronse os primeiros pasos da transición, cuxo obxectivo era unha democracia. Estaban a vivirse uns momentos de conflitos e manifestacións, debido ao descontento dos cidadáns, polo que se empezou a vivir grandes situacións de represión. Ademais a igrexa e o exército tiñan uns papeis moi importantes, xa que algúns militares estaban en contra da democracia e outros a favor, con todo a igrexa apoiaba totalmente ao sector reformista do franquismo.

Atopábanse co goberno de Arias Navarro, o único que seguía mantendo a ideoloxía franquista, polo que o obxectivo do rei era facerlle dimitir. Unha vez que o conseguen, pasa a ser o xefe do goberno Adolfo Suarez, elixido polo rei o 5 de xullo de 1976, xa que o consideraba un home da súa xeración e con experiencia. Grazas a el conseguiron acelerar os cambios democráticos. Os primeiros pasos de Suarez foron importantes por exemplo o dialogo con Felipe González e Santiago Carrillo. Outro paso foi o da lei da reforma política, que pareceu ser moi popular, debido ao número de votos.

Mentres tanto en España sufríanse movementos nacionalistas, que se trataban de obstáculos en canto ao proceso de democratización. Por exemplo os atentados de ETA. Estaba a vivirse unha situación desesperante, debido aos diferentes terrorismos. O terrorismo de extrema dereita levo a cabo certas accións do mesmo xeito que os guerrilleiros de Cristo Rey. Doutra banda atopábase o terrorismo de esquerda e de ETA, ademais creouse un novo grupo chamado GRAPO, que levo a cabo a varios secuestros, como o do presidente do consello Supremo de Xustiza Militar.

Unha das accións que máis destaco foi a matanza de Atocha, nas que se viron afectados o do PCE, partido comunista de España e as Comisións obreiras. Isto, en parte, foi favorable ao recoñecemento do PCE, que lle levo á súa legalización. Foi legalizado por Suarez mediante un decreto lei. Nos meses seguintes destacaron as grandes manifestacións esixindo amnistía.
Fonte de información: https://minaes.wordpress.com/2012/04/24/resumen-de-la-transicion1975-1982-la-constitucion-de-1978-y-el-estatuto-de-gernika/

Serrano Suñer, cuñado de Fanco

Ramón Serrano Suñer (Cartaxena, 12 de setembro de 1901-Madrid, 1 de setembro de 2003) foi un político e avogado español, coñecido polo seu papel durante a Guerra civil e os primeiros anos da Ditadura franquista.

Coñecido popularmente como o Cuñadísimo ,era cuñado de Carmen Polo, esposa de Francisco Franco?, Ramón Serrano Suñer foi un dos principais artífices do Réxime nos seus primeiros anos, tanto no xurídico como no político. Foi o principal autor da construción do «Novo Estado» que se organizou ao redor da figura do ditador Francisco Franco, o que incluíu a autoría de numerosas leis e decretos. Entre 1938 e 1942 foi seis veces ministro nos primeiros gobernos franquistas, ocupando as carteiras de Gobernación e Asuntos Exteriores, así presidente da Xunta Política da Falanxe Española Tradicionalista das JONS (1939-1942). Tamén estivo tras a fundación da ONCE e a Axencia EFE.

Recoñecido polo seu germanofilia e fío-nazismo,3 durante a Segunda Guerra Mundial mantivo unha estreita relación coa Alemaña nazi e promoveu o envío da División Azul para loitar contra a Unión Soviética, como unidade militar integrada na Wehrmacht. Froito do seu intenso labor diplomático reforzouse a cooperación política e policial entre ambos os estados. Tamén estivo presente durante o encontro de Franco con Hitler en Hendaia o 23 de outubro de 1940.

O seu papel no goberno e no partido único xeroulle moitos inimigos dentro do propio réxime. Co declive da Alemaña nazi, tamén decaeu a súa boa estrela política, sendo destituído en 1942 e postergado polo Réxime.

Fonte de información: https://es.wikipedia.org/wiki/Ram%C3%B3n_Serrano_Su%C3%B1er

Franco

Na clase de historia estamos a dar o momento da guerra civil española. Aunque é moito e as veces resulta demasiado pesado dentro do que cabe dámoslle un pouco de diversión a nosa ``maneira´´ como por exemplo cada vez que Adri di golpe de estado nos aplaudimos a un mesmo ritmillo e cando di sanjurjada facemos un amago de aplauso. A verdade é que é ridículo pero pode que sea que este curso está a acabar con nós jajaja.
Bueno como xa o propio nome indica hoxe vou falarvos un pouco de Franco e o que supuxo na nosa historia.
(O Ferrol, 1892 - Madrid, 1975) Militar e ditador español. Tras participar no errado golpe de estado do 18 de xullo de 1936 e liderar a vitoria das forzas sublevadas contra a Segunda República na subseguinte Guerra Civil (1936-1939), instaurou unha ditadura con reminiscencias fascistoides que perdurou ata a súa morte e que daría nome a todo un período da historia moderna de España: o franquismo (1939-1975).
Nacido nunha familia de clase media de tradición mariñeira, Francisco Franco elixiu a carreira militar, terminando en 1910 os seus estudos na Academia de Infantería de Toledo. Ascendeu rapidamente no escalafón por méritos de guerra, aproveitando a situación bélica de Marrocos, onde permaneceu destinado entre 1912 e 1926, con breves interrupcións: en 1923 era xa xefe da Lexión, e en 1926 converteuse no xeneral máis novo de Europa.

A brillante carreira de Francisco Franco continuou baixo distintos réximes políticos: coa ditadura de Miguel Primo de Rivera (1923-1930) chegou a dirixir a Academia Xeral Militar de Zaragoza (1928); coa Segunda República (1931-1936) participou na represión da Revolución de Asturias (1934), foi comandante en xefe do exército español en Marrocos (1935) e xefe do Estado Maior Central (1936). O goberno da Fronte Popular afastouno á Comandancia de Canarias, posto que ocupaba ao estalar a Guerra Civil española.
De ideas conservadoras, Franco valoraba sobre todo a orde e a autoridade. Desconfiaba do réxime parlamentario, do liberalismo e da democracia, aos que cría causantes da «decadencia» de España no século XX; a súa postura era representativa do grupo de militares «africanistas» que vían no exército a quintaesencia do patriotismo e a garantía da unidade nacional.
Por tales razóns Franco sumouse, aínda que a última hora, á conspiración preparada por varios militares para sublevarse contra a República en xullo de 1936. O «Alzamento Nacional» (eufemismo propagandístico co que os xenerais insurxentes bautizaron o golpe de estado) comezou o día 17 de xullo na península e o 18 de xullo en África, onde se achaba Franco, razón pola que o réxime identificou máis tarde esta última data como o seu momento fundacional. O fracaso da tentativa golpista na capital e en boa parte do territorio nacional deu lugar á Guerra Civil española, que duraría tres anos (1936-1939) e levaría a Franco ao poder. Tras pasar o estreito de Xibraltar á fronte do exército de África, Franco avanzou pola península cara ao norte. O 1 de outubro de 1936, os seus compañeiros de armas, reunidos nunha Xunta de Defensa Nacional en Burgos, elixíronlle xefe político e militar do bando sublevado.

Franco dirixiu a guerra con criterios conservadores, moi afastados da guerra rápida que propugnaban as doutrinas estratéxicas modernas. A unidade imposta no seu bando contrastaba cos enfrontamentos que desangraban ao bando leal á República; a disciplina e a profesionalidade das súas forzas, coa politización e o voluntarismo dos milicianos republicanos. A axuda militar que prestaron a Alemaña nazi e a Italia fascista tamén contribuíu á vitoria final de Franco (1 de abril de 1939).
Terminada a Guerra Civil, Franco impuxo en España un réxime de novo cuño, inicialmente aliñado cos fascismos de Hitler e Mussolini, que eran os seus aliados e inspiradores.

Fonte de información: http://www.biografiasyvidas.com/biografia/f/franco.htm