Carmen Martín Gaite

Carmen Martín Gaite naceu en Salamanca o 8 de decembro de 1925 Licenciouse en Filosofía e Letras na Universidade de Salamanca, onde coñeceu a Ignacio Aldecoa e a Agustín García Calvo. Nesa universidade tivo ademais o seu primeiro contacto co teatro participando como actriz en varias obras. Colaborou en varias revistas como Traballos e Días en Salamanca e Revista Nova en Madrid. Trasladouse a esta cidade en 1950 e doutorouse na Universidade de Madrid coa tese Usos amorosos do XVIII en España. Ignacio Aldecoa, cuxa obra estudaría posteriormente, introduciuna no seu círculo literario, onde coñeceu a Josefina Rodríguez, Alfonso Xastre, Juan Benet, Medardo Frade e Jesús Fernández Santos e Rafael Sánchez Ferlosio, con quen casou en 1954. Desta maneira incluíuse na que sería coñecida como a Xeración do 55 ou Xeración da Posguerra.

Escribiu o seu primeiro conto, Un día de liberdade, en 1953, aínda que confesa escribir desde os 8 anos. Comeza a súa carreira literaria co balneario obtendo en 1955 un dos premios literarios de maior prestixio en España, o Café Xixón. Tres anos despois presenta a que sería a súa obra senlleira, Entre visillos, ao Premio Nadal, gañándoo.

Escribe dúas obras de teatro, o monólogo A pan seco en 1957, que foi representado en 1987, e A irmá pequena en 1959, rescatada en 1998 polo director de teatro Angel García Moreno e estreada o 19 de xaneiro de 1999 en Madrid.

Durante a década dos sesenta continúa cultivando a narrativa, con obras tan importantes como A ataduras (1960) ou Ritmo lento (1963), pero é nos setenta cando vemos a versatilidade de Martín Gaite. Publica os seus dous ensaios sobre o proceso contra Macanaz ademais da súa tese, recompila a súa poesía na refachos (1976), e unha das súas obras cume, a novela Ladaíñas, sae á luz en 1974. Tamén a esta década debemos a súa primeira recompilación de relatos, Contos completos. A súa faceta xornalística caracterízase pola súa etapa de redactora nos comezos de Diario 16.

O seu matrimonio con Rafael Sánchez Ferlosio durou uns anos antes de acabar en separación, nos cales tiveron 1 filla, Marta, a quen dedicou o conto A raíña das neves. Faleceu antes que ela.

Entre outros logros, Martín Gaite destaca por ser a primeira muller á que se lle concede o Premio Nacional de Literatura co cuarto de atrás en 1978, e por gañar en 1994 o Premio Nacional das Letras polo conxunto da súa obra. Foi unha das persoas máis, e mellor, premiadas do mundo da literatura; obtivo o Príncipe de Asturias en 1988 compartido co poeta galego José Ángel Valente [1929-2000], o Premio Acivro de Honra en 1988 como recoñecemento a toda a súa obra, o Premio Castela e León das Letras en 1992, Medalla de Ouro do Círculo de Belas Artes en 1997, Pluma de Prata do Círculo da Escritura outorgada en xuño de 1999 e cuxa cerimonia foi retransmitida por videoconferencia a través de Internet, algo sen precedentes, ata aquel momento, no mundo literario. Co seu ensaio Usos amorosos da posguerra española recibiu en 1987 o Premio Anagrama de Ensaio e o Libro de Ouro dos libreiros españois. Esta obra dispara as súas vendas, e desde entón as obras de Carmen Martín Gaite están sempre entre as máis vendidas en España, sendo espectacular o seu éxito na Feira do libro de Madrid, onde adoitaba ser a súa obra de cada tempada a máis vendida da feira.

Cultivou tamén a crítica literaria e a tradución destacando en autores como Gustave Flaubert [1821-1880], Rainer Maria Rilke [1875-1926] e Emily Brönte [1818-1848], colaborou, así mesmo, nos guións de series para Televisión Española Santa Teresa de Jesús (1982) e Celia (1989), serie infantil baseada nos famosos contos da escritora madrileña Elena Fortún (1886-1952).

Publica dous enormes éxitos de crítica e público, O raro é vivir en 1997 e Irse de casa en 1998, e en 1999 publícase e representa A irmá pequena e recompila en Cóntame, coa colaboración da Emma Martinell Gifre, ensaios e contos escritos entre 1953 e 1997.

En 2000 diagnostícaselle un cancro que preto de mes e medio despois acabará coa súa vida o 23 de xullo nunha clínica de Madrid. É enterrada nel Boalo, onde residiu os seus últimos anos na casa familiar e onde están enterrados os seus pais e a súa filla.
Fonte de información:http://escritoras.com/escritoras/Carmen-Martin-Gaite

Arturo Pérez-Reverte

Arturo Pérez-Reverte (Cartaxena, España, novembro de 1951) dedícase en exclusiva á literatura, tras vivir 21 anos (1973-1994) como reporteiro de prensa, radio e televisión, cubrindo informativamente os conflitos internacionais nese período. Traballou doce anos como reporteiro no diario Pobo, e nove nos servizos informativos de Televisión Española (TVE), como especialista en conflitos armados.
Como reporteiro, Arturo Pérez-Reverte cubriu, entre outros conflitos, a guerra de Chipre, diversas fases da guerra do Líbano, a guerra de Eritrea, a campaña de 1975 no Sahara, a guerra do Sahara, a guerra das Malvinas, a guerra do Salvador, a guerra de Nicaragua, a guerra do Chad, a crise de Libia, as guerrillas do Sudán, a guerra de Mozambique, a guerra de Angola, o golpe de estado de Tunes, etc. Os últimos conflitos que viviu son: a revolución de Rumania (1989-90), a guerra de Mozambique (1990), a crise e guerra do Golfo (1990-91), a guerra de Croacia (1991) e a guerra de Bosnia (1992-93-94).

Desde 1991 e, de forma continua, escribe unha páxina de opinión en XLSemanal, suplemento do grupo Vocento que se distribúe simultaneamente en 25 diarios españois, e que se converteu nunha das seccións máis lidas da prensa española, superando os 4.500.000 de lectores.

O húsar (1986), O mestre de esgrima (1988), A táboa de Flandes (1990), O club Dumas(1993), A sombra do aguia (1993), Territorio comanche (1994), Un asunto de honra (Cachito) (1995), Obra Breve (1995), A pel do tambor (1995), Patente de corso (1998), A carta esférica (2000), Con ánimo de ofender (2001), A Raíña do Sur (2002), Cabo Trafalgar (2004), Non me colleredes vivo (2005), O pintor de batallas (2006), Un día de cólera (2007), Ollos azuis (2009), Cando eramos honrados mercenarios (2009), O Asedio (2010), O tango da Garda Vella (2012), O francotirador paciente (2013),  Cans e fillos de cadela (2014) e A guerra civil contada aos mozos (2015) son títulos que seguen presentes nos estantes de éxitos das librerías, e consolidan unha espectacular carreira literaria máis aló das nosas fronteiras, onde recibiu importantes galardóns literarios e traduciuse a máis de 40 idiomas. Arturo Pérez-Reverte ten un dos catálogos vivos máis destacados da literatura actual.

A finais de 1996 aparece a colección As aventuras do capitán Alatriste, que desde o seu lanzamento convértese nunha das series literarias de maior éxito. Por agora consta dos seguintes títulos, que alcanzaron cifras de vendas sen parangón na edición española: O capitán Alatriste (1996), Limpeza de sangue (1997), O sol de Breda (1998), O ouro do rei (2000), O cabaleiro do jubón amarelo (2003), Corsarios de Levante (2006) e A ponte dos Asasinos (2011). En 2016 Alfaguara reuniu as sete novelas no volume Todo Alatriste. Facía moito tempo que no panorama novelístico non aparecía un personaxe, como Diego Alatriste, que os lectores fixesen seu e cuxa continuidade reclaman. Un personaxe como Sherlock Holmes, Marlowe, ou como Hércules Poirot.
Alatriste encarna a un capitán español dos terzos de Flandes -de feito non é capitán, pero que máis dá-. Unha figura humana, coas súas grandes virtudes e os seus grandes defectos, perfectamente trazada, minuciosamente situada no seu tempo -século XVII- e a súa xeografía, rodeada de amigos que fixeron historia, partícipe das máis principais fazañas da súa época. Un personaxe para sempre.

Arturo Pérez-Reverte ingresou na Real Academia Española o 12 de xuño de 2003, lendo un discurso titulado O fala dun bravo do século XVII.

Desde abril de 2016 é editor e cofundador da web de libros e autores Zenda.
FONTE DE INFORMACIÓN: http://www.perezreverte.com/biografia/

Anglicismos

En lengua estamos a facer tareas sobre os anglicismos para saber cantas palabras extranxeiras ultilizamos. Por iso vouvos explicar un pouquiño sobre este tema:

Segundo o DRAE, anglicismo defínese como:
1. m. Viro ou modo de falar propio da lingua inglesa.
2. m. Vocábulo ou xiro desta lingua empregado noutra.
3. m. Emprego de vocábulos ou xiros ingleses en distintos idiomas.
Podemos, por tanto, dicir que un anglicismo é toda palabra proveniente do inglés engadida ou modificada ao castelán. Podemos, así, falar de anglicismo sempre que atopemos unha palabra cuxo orixe sexa da lingua inglesa pero o seu uso no español estea moi estendido e/ou aceptado pola RAE.
Adóitase considerar que os anglicismos, do mesmo xeito que o resto de extranjerismos e préstamos léxicos, deben evitarse no máximo posible. Se a lingua española xa posúe termos ou expresións para referirse a un significado, é innecesario incorporar vocábulos doutras linguas. Tamén cabe destacar que o uso dalgúns anglicismos é máis frecuente en países hispanoamericanos; por exemplo, Living para referirse a "sala de estar" ou cool para "guay, divertido".
1. Calcos semánticos: Os calcos semánticos consisten na tradución literal de termos ingleses que crean unha nova acepción ou unha nova palabra no español actual. Existen hoxe en día, moitos calcos semánticos do inglés ao español en diferentes ámbitos. Por exemplo, no campo tecnolóxico temos "copia dura" que é un calco de hard copy, "porto" de port; na economía atopamos "desinversión" como disinvestment ou "refinanciamento" como refinancing.
2-. En cambio, hai outros termos nos cales a palabra enteira é aceptada coa súa ortografía orixinal e podemos atoparnos con, por exemplo thriller, hobby,single, test,campus.

FONTE DE INFORMACIÓN: http://www.wikilengua.org/index.php/Anglicismo

María Luisa Bombal

Como non, vou a falar dunha muller ao referido a nosa historia concretamente na literatura.
Esta vez toca falar un puco de Bombal e así sabedes un pouco máis de algunhas escritoras que non son tan nombradas.
María Luisa Bombal naceu no Paseo Monterrey de Viña do Mar, o 8 de xuño de 1910. Aos oito anos de idade, tras a morte do seu pai, trasladouse a París, xunto á súa nai, Branca Anthes Precht, e irmás, cidade onde terminou a súa educación escolar e ingresou en 1928, á Facultade de Letras da Sorbonne, carreira que culminou tres anos máis tarde coa presentación dunha tese sobre Prosper Mérimée. Concluídos os seus estudos universitarios, regresou a Chile para reunirse coa súa nai e irmás; foi precisamente no momento do seu arribo ás costas chilenas, cando coñeceu un mozo amigo da familia, chamado Eulogio Sánchez Errázuriz, con quen pronto iniciou unha intensa relación amorosa que a obsesionaría durante toda a súa mocidade.
En 1933, tras unha dolorosa separación de Eulogio, partiu a Buenos Aires convidada polo seu amigo e cónsul Pablo Neruda. Instalada nesta cidade participou do movemento intelectual da época, reuníndose cos escritores agrupados ao redor de revístaa Sur. En 1935 iniciou a súa carreira literaria, publicando, A última néboa; tres anos despois lanzou A amortajada, a súa novela máis importante. En agosto de 1940 regresou a Chile, traendo consigo os manuscritos de "A árbore" e "As illas novas". Ao ano seguinte, foi encarcerada tras tentar asasinar ao seu antigo amante, Eulogio Sánchez.

Superado este incidente, en 1944 trasladouse a Estados Unidos, onde viviu por case 30 anos. Os primeiros meses neste país pasounos en soidade, sumida nunha profunda adicción ao alcol. Ese mesmo ano coñeceu a Fal de Saint Phalle, un nobre francés dedicado aos negocios, con quen casou o 1 de abril de 1944 e tivo unha filla, a quen chamou Brigitte, tal como a protagonista da súa segunda novela.
Durante residencia en Estados Unidos continuou activamente o seu traballo literario enfocada especialmente na escritura de obras de teatro. En 1946 publicou A historia de María Griselda e traballou para a UNESCO. Logo do falecemento do seu esposo en 1969, partiu a bos Aires; alí permaneceu ata 1973, ano en que regresou a Chile para quedar de maneira definitiva. A pesar de levar moitos anos no estranxeiro, nunca renunciou ao seu pasaporte chileno, o que limitou as súas posibilidades de recibir premios nos países onde desenvolvera parte importante da súa obra.

En Chile, as penas e o alcol debilitaron a súa saúde; morreu o 6 de maio de 1980, en completa soidade, nunha sala común dun hospital público e sen obter o Premio Nacional de Literatura. A súa obra inédita e as súas novelas máis coñecidas, foron recompiladas e publicadas por Lucía Guerra dezasete anos despois da súa morte, baixo o título de Obras completas.
A pesar da súa brevidade, a produción de María Luisa Bombal logrou unha importante repercusión no medio literario, instalándose como unha das primeiras expoñentes da novela contemporánea latinoamericana. a súa técnica foi comparada coa de autores senlleiros como a inglesa Virginia Woolf e o estadounidense William Faulkner. Así mesmo, A amortajada foi sinalada como antecedente de Pedro Páramo, única novela do mexicano Juan Rulfo, publicada en 1955.

Durante as últimas décadas do século XX e ata a actualidade, a crítica literaria ha retomado a obra de Bombal á luz de novas perspectivas teóricas que permiten realizar outras lecturas dos seus textos. Tal foi a achega dos estudos de xénero, que recoñecen nesta escritora unha primeira expresión de problemáticas que logo cobrarían maior relevancia, como as relacións entre o home e a muller e os papeis asignados a esta dentro da sociedade. Neste sentido, a temática desenvolvida por María Luisa Bombal foi, sen dúbida, adiantada ao seu tempo. Recentemente a súa obra foi reeditada con motivo do centenario do seu nacemento.
Fonte de información: http://www.memoriachilena.cl/602/w3-article-3597.html