A última tentación de cristo

O conflito de Cristo é o de todos os grandes homes. A el, segundo a fe cristiá, chamouno Deus; ao resto chámaos a humanidade. Entendido como o principio de realidade, Deus é o inexpresable e incomprensible absoluto que heroes e sabios loitan por asimilar no choque absurdo entre a mortalidade e o entendemento. Morremos moi pronto para sabelo todo. Tal é o conflito espiritual eterno que salienta o prólogo ao comezo da última tentación de Cristo (The Last Temptation of Christ, 1988), e é tamén o compoñente humano do seu protagonista, que o liga coa especie.

Lonxe dos evanxeos, o Cristo (Willem Daofe) de Martin Scorsese está feito de medo e dúbida aínda ao momento da crucifixión. Os seus aforismos e as súas parábolas parécenlle inexplicables mesmo a el porque a vontade divina é allea a unha lóxica humana. Como a realidade, o Deus de Scorsese ?e lle bíblico? non se expresa de maneira clara porque a súa condición infinita é incomprensible para o home; entón só a mentira e a tentación, ao ser negadas, revelan a virtude. Como as mentiras finas segundo Óscar Wilde, que son evidencia de si mesmas, os praceres con que Satán tenta a Cristo demostran o que non é a probidad. A carga de Cristo é, como a de Edipo ante a Esfinge, resolver eses enigmas para atopar e seguir a vontade de Deus.

Pero o Cristo de Scorsese pode elixir. Entre menos evidentes as tentacións, máis erros comete. Desde o principio vemos esta tendencia para errar na súa indiferenza cara ao seu chamado. ?Divos ámame?, di, ?quero que se deteña?. E por iso Judas (Harvey Keitel) condénao: ?Eu loito. Ti colaboras?. Cristo fai cruces para os romanos en plena revolución en Judea porque o seu refuxio, o seu deus, é o medo. E non só iso. O temor é a primeira ferramenta de Cristo para xuntar aos seus seguidores. Para evitar que María Magdalena sexa apedreada, Cristo promete a ira divina en forma de parálise para os malfeitores. Seica dando razón a Friedrich Nietzsche, que no anticristo rexeita o cristianismo por basearse nunha aversión á dor, Cristo expresa a vontade divina como un torrente de temor e castigo que esmaga ao home no seu intento por romper os mandamentos.

Con todo, o propio Cristo é libre de reconsiderar e redimirse. As súas transformacións discursivas, que van do medo ao amor, e de aí á morte, desorientan e parecen expresar que o fin xustifica todos os medos, pero o medio último, o sacrificio, termina revelando non só a vontade divina, senón a crucifixión como entrega, como amor aos homes. Cristo teme á morte e grita, como no Evanxeo segundo Mateo, ?Pai, por que me esqueciches?. A desesperación e a dor, pero sobre todo o medo, invocan a Satán, quen, disfrazado de anxo, ofrece a Cristo unha alternativa. A última tentación do título, unha vida libre da profecía, do peso atlántico de representar a Deus no mundo, fai baixar a Cristo. El aínda é covarde.
Fonte de información: http://butacaancha.com/la-ultima-tentacion-de-cristo-el-temor-y-la-virtud/

Madre Teresa de Calcuta

(Agnes Gonxha Bojaxhiu; Skopje, actual Macedonia, 1910 - Calcuta, 1997) Relixiosa albanesa nacionalizada india, premio Nobel da Paz en 1979. Cando en 1997 faleceu a Nai Teresa de Calcuta, a congregación das Misioneiras da Caridade contaba xa con máis de cincocentos centros nun centenar de países. Pero quizá a orde que fundou, cuxo obxectivo é axudar a "os máis pobres dos pobres", é a parte menor do seu legado; a maior foi erixirse nun exemplo inspirador recente, na proba palpable e viva de como a xenerosidade, a abnegación e a entrega aos demais tamén teñen sentido en tempos modernos.
Nada no seo dunha familia católica albanesa, a profunda relixiosidade da súa nai espertou en Agnes a vocación de misioneira aos doce anos. Sendo aínda unha nena ingresou na Congregación Mariana das Fillas de María, onde iniciou a súa actividade de asistencia aos necesitados. Conmovida polas crónicas dun misioneiro cristián en Bengala, aos dezaoito anos abandonou para sempre a súa cidade natal e viaxou ata Dublín para profesar na Congregación da nosa Señora de Loreto. Como quería ser misioneira na India, embarcou cara a Bengala, onde cursou estudos de maxisterio e elixiu o nome de Teresa para profesar.

Apenas feitos os votos pasou a Calcuta, a cidade coa que habería de identificar a súa vida e a súa vocación de entrega aos máis necesitados. Durante case vinte anos exerceu como mestra na St. Mary's High School de Calcuta. Con todo, a profunda impresión que lle causou a miseria que observaba nas rúas da cidade moveuna a solicitar a Pío XII a licenza para abandonar a orde e entregarse por completo á causa dos menesterosos. Enérxica e decidida nos seus propósitos, Santa Teresa de Calcuta pronunciou por entón o que sería o principio fundamental da súa mensaxe e da súa acción: "Quero levar o amor de Deus aos pobres máis pobres; quero demostrarlles que Deus ama o mundo e que lles ama a eles".
En 1948, pouco despois de proclamada a independencia da India, obtivo a autorización de Roma para dedicarse ao apostolado en favor dos pobres. Mentres estudaba enfermería coas Irmás Misioneiras Médicas de Patna, Teresa de Calcuta abriu o seu primeiro centro de acollida de nenos. En 1950, ano en que adoptou tamén a nacionalidade india, fundou a congregación das Misioneiras da Caridade, cuxo pleno recoñecemento atoparía numerosos obstáculos antes de que Pablo VI fixéseo efectivo en 1965.
Á vez que a súa congregación, cuxas integrantes debían sumar aos votos tradicionais o de dedicarse totalmente aos necesitados, abría centros en diversas cidades do mundo, ela atendía a miles de desherdados e moribundos sen importarlle a que relixión pertencían: "Para nós non ten a menor importancia a fe que profesan as persoas ás que prestamos asistencia. O noso criterio de axuda non son as crenzas, senón a necesidade. Xamais permitimos que alguén se afaste de nós sen sentirse mellor e máis feliz, pois hai no mundo outra pobreza peor que a material: o desprezo que os marxinados reciben da sociedade, que é a máis insoportable das pobrezas."

En concordancia con esta palabras, Santa Teresa de Calcuta converteu no premio dunha rifa un coche convertible que lle deu o papa Pablo VI durante a súa visita á India en 1964 (agasallo á súa vez da comunidade católica) e destinou os fondos recadados á creación dunha leprosería en Bengala; posteriormente convencería ao papa Xoán Paulo II de abrir un albergue para indixentes no mesmo Vaticano.
O enorme prestixio moral que a Nai Teresa de Calcuta soubo acreditar co seu labor en favor de "os pobres máis pobres" levou á Santa Sé para designala representante ante a Conferencia Mundial das Nacións Unidas celebrada en México en 1975 con ocasión do Ano Internacional da Muller, onde formulou o seu ideario baseado na acción por encima das organizacións. Catro anos máis tarde, santificada non só por aqueles a quen axudaba senón tamén por gobernos, institucións internacionais e poderosos personaxes, recibiu o premio Nobel da Paz.
FONTE DE INFORMACIÓN: http://www.biografiasyvidas.com/biografia/t/teresa_decalcuta.htm

O cine

Debido a película da ``invención de Hugo´´ na clase de relición empezamos a falar do cine e dos sues comezos.
Eugenio falóunos do cine antigo e nos nombrou algunha película entre as que destacaba as de Chaplin por iso os vou a falar un pouco del porque pareceume bastante interesante.

 

 Aos dezanove anos Charlie viviu o primeiro dos seus numerosos e intensos romances, ao namorarse perdidamente da nova actriz Hetty Kelly. Con Fred Karno o futuro Charlot perfeccionara e diversificara os seus notables recursos mímicos, e o director incluíuno na troupe que realizaba unha xira a París en 1909 e ao ano seguinte outra de seis meses por Estados Unidos. Foi a época en que Mack Sennett obtivo un gran éxito cos seus filmes curtos de bañistas e policías, baseados en corridas, xesticulacións esaxeradas, paus e pelexas con tortas de crema. Sennett adiviñaba as posibilidades cinematográficas da mímica máis refinada e complexa de Chaplin, e cando este realizou a súa segunda xira en 1912 convenceuno para que se incorporase á súa produtora, a Keystone.

Charlie Chaplin chegou a Hollywood na primavera de 1913, e comezou a traballar en novembro. O 2 de febreiro de 1914 estreábase a súa primeira película, Making a Living (Gañándose a vida, tamén coñecida como Charlot xornalista). Nese mesmo ano rodou 35 films dun rolo (curtos de entre doce e dezaseis minutos de duración), escritos e dirixidos por Sennett, o propio Charles ou outros directores. Aínda as súas caracterizacións eran só esbozos do vagabundo inxenuo e sentimental que lle daría fama en todo o mundo, pero como Chaplin interpretaba en cada un un oficio ou situación distinta, bautizaríallos logo como Charlot bailarín, Charlot camareiro, Charlot de conquista, Charlot ladrón elegante, etc. O éxito foi irresistible, e en 1915 a produtora Essanay rouboulle a Sennett a súa estrela por un contrato de 1.500 dólares á semana. Cifra fabulosa para un cómico de cinema mudo, que en Keystone viña cobrando dez veces menos.

Coa Essanay, Chaplin pasou a escribir e dirixir os catorce films que rodou ese ano. Tiñan xa unha duración de dous rolos, unha trama máis complicada que introducía toques románticos e melancólicos na receita humorística, e un guión meticulosamente estruturado e ensaiado. Chaplin era o protagonista absoluto (nalgún en rol feminino), e na maioría deles a súa partenaire era Edna Purviance. Cabe lembrar A Night in the Show, The Champion, The Night Out e sobre todo The Tramp (O vagabundo), na que redondeaba o personaxe que logo se coñecería como Charlot. El mesmo contaría despois que foi escollendo case ao azar -como o faría un vagabundo real- o chapeu, o bastón, os anchos pantalóns, a chaqueta estreita e os zapatones. O resultado foi a vestimenta máis famosa e perdurable na historia do cinema.

Tamén en 1918 realizou unha xira para vender bonos de guerra xunto a outras dúas superestrellas da época: Mary Pickford (chamada «A noiva de América») e o galán acrobático Douglas Fairbanks. Coa First National filmou doce películas entre ese ano e 1922, algunhas tan clásicas na súa filmografía como A Dog Life (Vida de can) e Shoulder Arms (Armas ao ombreiro). E tamén a que se considera a súa primeira obra mestra, na que cinceló o seu estilo tragicómico, crítico e sutilmente conmovedor: The Kid (O mozo), con Jackie Coogan, a infaltable Purviance e seis rolos de duración. En 1921 regresou por primeira vez a Europa para a estrea desa película e recibiu unha recepción multitudinaria, á vez que a severa crítica europea consagrouno como un xenio do cinema.

Xa en 1919 Chaplin, Pickford e Fairbanks, xunto ao director David W. Griffith (sen dúbida outro xenio do cinema) constituíran a produtora independente United Artists, pero Chaplin non traballou para esta ata non acabar o seu contrato coa First National. En 1923, con produtora propia, sólida fortuna persoal e unha suntuosa mansión en Beverly Hills, sentiu ao fin coas mans libres para desenvolver sen ataduras a súa creatividade. Ese ano dirixiu, sen actuar, a excelente A Woman of Paris, coa súa admirada Edna e Adolphe Menjou. O multifacético creador tiña xa trinta e cinco anos, e o 24 de novembro de 1924 contraeu matrimonio en México coa novísima actriz Lolita McMurray (ou Lita Grey), de só dezaseis anos. A unión durou ata 1927 e Chaplin obtivo dela as súas dous primeiros fillos (Charles Spencer e Sydney Earle) e pagou un millón de dólares ao divorciarse do seu Lolita.

Nesa época iniciou a gran triloxía final do personaxe de Charlot, rodando en 1925 The Gold Rush (A quimera do ouro), da que en 1942 realizou unha versión sonora narrada pola súa voz e con música propia. Xa en 1927 estreouse a primeira película sonora, O cantor de jazz, coa o Jolson, pero Chaplin seguía fiel ao cinema mudo cando en 1928 realizou The circus (O circo), película que el mesmo consideraba menos lograda que as que integraban a triloxía, a pesar de ser un magnífico filme cómico. Por esta película recibiu o seu primeiro Óscar da Academia en 1929. Dous anos máis tarde estreou City Lixeiros (Luces da cidade), paradigma da tenrura e a desolación da súa alter ego cinematográfico, con inclusión de escenas sonoras e música de Chaplin.

Fonte de información: http://www.biografiasyvidas.com/monografia/chaplin/

Seguir os noso soños

O outro día falamos de que debemos de seguir os nosos soños e pelexar na vida aunque nos de moitos golpes.
Como podedes saber por a noticias morreu Bimba Bosé e aunque non ten nada que ver coa materia eu quero falar de ela porque pareceme unha muller que sempre defendeu os seus ideais e loitou ata o último momento cun sonriso na cara na sua batalla co cáncer.
Non sei por que, pero a súa morte sorprendeume bastante e fíxome reflexionar. Sempre me pareceu unha muller ``loitadora´´ xa que levaba catro anos cun cáncer e o último que quixo foi que a xente sentise pena por ela .
Ademais de levar esta terribel enfermidade ao lombo tamén loitou no ámbito profesional xa que era unha persoa ``diferente´´ con ideais moi distintos aos da maioría da sociedade e depois de tanto esforzo sempre conseguíu o que quería a pesar dos grandes golpes.
Eu creo que ela é un exemplo a seguir que debemos de tomar todos.
Ademáis vin un video de motivación que os pode gustar moito e que fainos reflexionar sobre cal son a nosas metas persoais e se realmente estamos a loitar por elas.

A Virxen María

Virxe María na Igrexa católica refírese ao concepto que ten a Igrexa católica sobre María, a nai de Jesús, así como a súa veneración. A Igrexa propón a María como modelo de obediencia (Lucas 1,38) en contraste coa desobediencia de Eva (Gn 3,6) idea que se atopa desde os Pais da Igrexa. Na teoloxía católica, a mediación de María nace da mediación única e principal de Xesucristo (1 Tim 2,5-6) da cal depende. Nese sentido é unha mediación secundaria pero especial polo seu singular papel no plan da salvación. O capítulo VIII da Constitución Dogmática Lumen Gentium do Concilio Vaticano II explica a figura de María dentro da Igrexa católica.

A veneración da Virxe María na Igrexa católica maniféstase a través da oración, as artes visuais, a poesía e a música, entre outras.
Para a Igrexa católica, María é Nai de Deus en canto é verdadeira nai de Jesús que é Deus. María non procreou ao Verbo (segunda persoa da Trindade) xa que, como Deus, é eterno, pero si a Jesús que é o Verbo feito home. O razoamento que se segue é común a todo ser: Unha nai non procrea a alma senón só o corpo do seu fillo pero aínda coa unión de alma e corpo é chamada nai del. Así María é chamada Nai de Deus xa que procreou o corpo de Cristo que está unido substancialmente á segunda persoa da Trindade.
Esta maternidade divina, dentro da teoloxía católica, é a base de todas as prerrogativas que ten María, sendo a de máis alta dignidade.
Pero tamén achou detractores desde esas épocas temperás: o caso máis claro é o dos gnósticos e o de Nestorio. Os primeiros, ao distinguir a alma e o corpo como contrarios, un bo e o outro malo, negaban que un Deus poida facerse home realmente. As súas doutrinas foron combatidas polos primeiros pais como Justino, Ireneo, Tertuliano.
O ataque máis forte viño de parte de Nestorio, patriarca de Constantinopla, quen facía de Jesús un simple aloxamento da divindade (Theophoron, portador de deus) e, polo tanto, predicando que María non podía ser chamada Nai de Deus á cal chamaba Christotokos. O seu maior adversario foi Cirilo de Alexandría quen defendeu o título dado polos Pais da Igrexa a María de Theotokos. Un sínodo en Roma no ano 430 condenou os ensinos de Nestorio.
FONTE DE INFORMACIÓN: https://es.wikipedia.org/wiki/Virgen_Mar%C3%ADa_en_la_Iglesia_cat%C3%B3lica