Presentaciones

Cada vez é máis frecuente ter que facer presentacións. Por iso, neste apartado ofrecémosche unhas pautas xerais para elaboralas.

Unha presentación pretende comunicar ideas e información de forma atractiva. Debes empezar por definir o obxectivo da presentación: que vou explicar, en que me vou a centrar e con que finalidade. Despois, establecer a estrutura da presentación seguindo este esquema:

Introdución, cos obxectivos e puntos crave.

Desenvolvemento de cada un dos puntos.

Peche, coas conclusións.

Aínda que son moitos os factores que inciden no resultado dunha boa presentación, ten en conta as seguintes cuestións:

A presentación debe ser simple, sen información superflua, e sen recargar con demasiada información as diapositivas, que deben ter espazos en branco.

Limita as túas ideas a unha idea central por diapositiva. Se isto é complicado, podes poñer as ideas en diapositivas separadas. Pero non esquezas que a información debe estar distribuída de forma lóxica, seguindo un fío argumental.

Non leas cada unha das diapositivas: así poderás demostrar que entendes e coñeces o contido do que estás a expoñer. Usa as diapositivas como guión para expoñer o tema.

Límita o número de diapositivas. A regra 10-20-30 sobre presentacións proposta por Guy Kawasaki di que unha presentación non debe ter máis de 10 diapositivas, nin durar máis de 20 minutos e non debe ter ningún texto con menos de 30 puntos no tamaño da letra.

Comproba que o texto sexa legible, cun tamaño de letra adecuado. O texto debe ser curto e conciso. É recomendable usar a mesma fonte e non abusar da utilización de moitas cores nos textos ou nos fondos. Desta forma, consegues que a presentación teña un aspecto xeral similar.

Non abuses dos "efectos especiais" do PowerPoint. Pensa como facer o mellor uso de transicións e animacións; se non melloran a exposición, non as utilices.

Non é aconsellable usar os persoais nin os clipart prediseñadas do powerpoint. Prepara a presentación á medida das túas necesidades e terás un traballo máis persoal e orixinal.

Podes engadir imaxes, fotografías, vídeos ou son. Desta forma a exposición será, ademais de informativa, amena.

Algunhas técnicas de comunicación: pensa que o público non espera que sexas perfecto, é esixente, pero polo xeral bastante comprensivo; controla a velocidade do discurso, non vaias moi rápido; establece contacto visual con todos os asistentes; diríxeche a eles cunha voz forte e clara, sen titubeos nin rodeos.
Fonte de información: http://www.bbtk.ull.es/view/institucional/bbtk/Como_hacer_una_presentacion/es

CHISTES

Na clase de oratoria estamos a falar chistes e as veces resulta moi dificil facer rir a todos pero aún así quero ensinarnos algúns truquiños para conseguilo.

• Coñece o teu público. Todos os aspectos do chiste que contes, desde o contido ata a duración, necesitan adaptarse ao teu público. O que é gracioso para un grupo de estudantes universitarios de 20 anos pode ser moi diferente do que fai rir ao teu tío de 70 anos (unha vez máis, se cadra non).Cada persoa é única, así que non existen regras claras nin definidas. Con todo, a menos que coñezas persoalmente aos membros do teu público, aquí tes algunhas boas regras xerais para seguir: ás persoas maiores non lles gustan os chistes groseiros, non recorras aos chistes misóginos se tes un público cheo de mulleres, ás persoas dun grupo racial ou étnico específico non lles agradarán os chistes que se burlen do seu grupo; ademais, os chistes que requiran un coñecemento especializado (por exemplo, ciencia ou películas antigas) só serán apreciados polas persoas que posúan ese coñecemento.Mentres máis coñezas ao teu público, mellor poderás adaptar os teus chistes a leste.
• Elixe un bo material. Podes atopar material en moitos lugares: desde a túa vida, arquivos de chistes en liña, ao reutilizar chistes que oíses, etc.Podes empezar o teu propio arquivo de chistes. Podes anotar os teus chistes en cartóns para telas á man ou usar un arquivo do documento na túa computadora. A última opción pódeche permitir unha revisión máis fácil.

FONTE DE INFORMACIÓN: http://es.wikihow.com/contar-un-chiste

Discurso

En oratoria estamos a facer discursos de graduación e nos axuda un pouco a recordar o noso pasado e ademais a min axudame moita xa que son eu a que vou a facer o discurso final.
Pero bueno, que é un discurso?
Os discursos forman parte da nosa vida diaria. É a forma que nós temos para comunicarnos coas persoas xa que son unha conxunto de palabras expresadas ordenadamente e de forma oral. Ten as funcións de informar, entreter e convencer.

Aquí axudarémosche a preparar un discurso de maneira estruturada e correcta.
A definición de discurso é moi sinxela, pois o discurso é unha mensaxe transmitida de maneira oral, mediante palabras, para chegar ao máximo número de oíntes, o que se reduce a falar en público expoñéndose sobre un tema.

O discurso  é unha acción comunicativa, posto que está formado polo emisor que crea unha mensaxe (discurso) e un receptor.
Para poder entender o discurso é imprescindible ter en conta o contido que vai ter, é dicir, o contido que presenta o discurso ou o que é o mesmo, a temática do discurso, o contexto onde é producido, e os elementos expresivos que dependendo para que se usen poden ter varias funcións.

FONTES DE INFORMACIÓN: http://www.modelopresentacion.com/el-discurso

Os tópicos galegos

Estamos a preparar chistes de topicos dos diferentes lugares de españa. En moitos deles se falaron dos galegos por iso encontrei unha páxina que fala dos tópicos galegos :
Dos galegos dinse que son persoas indecisas, que nunca se sabe se soben ou se baixan, e que sempre responden cunha pregunta ou un depende. E é que os tópicos sobre a idiosincrasia dos habitantes desta Comunidade son moitos e moi variados.

1. A indecisión. Unha das metáforas coas que se adoita describir aos galegos é a da escaleira. O «nunca se sabe se soben ou se baixan» é universal, aínda que moitos non estean de acordo con esta faceta da personalidade galaica.

2. Depende... Moi ligado ao trazo anterior está o da indefinición. É unha idea bastante difundida a de que os galegos afán responder cunha nova pregunta ou cun depende, non?

3. A retranca. O sentido do humor propio desta terra ten un nome e é o de retranca. Unha mestura de sarcasmo e ironía sa que os seus habitantes dominan á perfección e que pode acabar coa paciencia de máis dun.

4. En todas partes. «Alí onde vaias atoparasche cun galego». Entre o mito e a realidade, este tópico fai referencia ao pasado emigrante das súas xentes e á súa capacidade para plantar cara ás dificultades emprendendo novos proxectos onde teñan oportunidade. Unha virtude, máis que un tópico, que volve estar de plena actualidade.

5. Traballadores. Relacionado co afán aventureiro dos galegos está unha das súas características máis universais: a súa capacidade de traballar. Ninguén dubida da súa entrega e da súa saber facer, unha característica coñecida en calquera punto do mapa.

6. Desconfiados. A pesar de ser un dos pobos máis hospitalarios, aos galegos tamén se lles coñece por ser persoas desconfiadas que tardan tempo en ofrecerse aos demais. Cando o fan, din os tópicos, gañaches un amigo para toda a vida.

7. Os -iños. Riquiño e feitiño son termos que os habitantes desta terra converteron en universais. Por iso é polo que moitos pensen que na súa lingua todas as palabras acaban cun -iño.

8. A morriña. O sentimento universal por excelencia ao que cantou Rosalía de Castro e que todo galego sente ao afastarse da súa terra. Máis que un tópico é unha forma de vida.

9. Habelas... hainas. E como non, o «habelas hailas» que mira ao pasado máxico desta esquina atlántica e a unhas das súas moradoras máis temidas e respectadas, as meigas...

Fonte de información: http://www.abc.es/local-galicia/20121213/abci-topicos-gallegos-retranca-201212131052.html

Que é Oratoria?

Chámase oratoria á arte de falar con elocuencia. En segundo lugar, é tamén un xénero literario formado polo discurso, a arenga, a disertación, o sermón, o panegírico, entre outras varias.
Este segundo sentido máis amplo aplícase a todos os procesos literarios que están expostos ou expresados coa mesma finalidade e con propósito persuasivo. Esta finalidade de persuadir ao destinatario é a que diferencia a oratoria doutros procesos comunicativos orais. Do mesmo xeito que a finalidade da didáctica é ensinar e a da poética deleitar, o que pretende a oratoria é convencer de algo. A persuasión consiste en que coas razóns que un expresa oralmente indúcese, move ou obriga a outro a crer ou facer unha cousa. Agora ben, non é a súa única finalidade. O propósito da oratoria pública pode ir desde transmitir información a motivar á xente para que actúe, ou simplemente relatar unha historia. Os bos oradores deberían ser capaces de cambiar as emocións dos seus oíntes e non só informalos. A oratoria pode ser unha poderosa ferramenta que se usa para propósitos tales como a motivación, influencia, persuasión, información, tradución ou simple entretemento.
Características

• Frecuentes vocativos (chamadas de atención a quen está escoitando o discurso: os xuíces, o pobo ao que se chama «Quiritas» ou cidadáns, ou ben á mesma persoa a quen se acusa).
• Abundante uso de preguntas retóricas.
• Abundante uso da segunda persoa do singular.
• Frecuentes cambios de ton, inflexións na voz do que está a falar, que no texto represéntanse coas exclamacións, as preguntas, os vocativos.
• Subordinación abundante.

Segundo a cantidade de oradores, clasifícase en:

• Oratoria individual

Porque fai uso da palabra, sen a participación doutra ou outras persoas, dise que está a utilizar a oratoria individual. Esta é quizá una das formas elocutivas de máis arraigamento no ámbito social pois é de uso obrigatorio en todas as medidas e esferas onde o home desenvolve a súa vida física, afectiva e laboral.

• Oratoria grupal

Caracterízase pola presenza de dúas ou máis persoas no estrado falando.

FONTE DE INFORMACIÓN: https://es.wikipedia.org/wiki/Oratoria

Debates

O outro día na clase empezamos  preparar os debates que vamos a reallizar nas próximas semanas.

QUE É UN DEBATE?
Un debate é unha situación comunicativa na que se expoñen dous argumentos contrarios e fundaméntase as posicións expostas. A súa finalidade é coñecer e expoñer as posturas, así como as bases das partes involucradas.
Un debate pode darse en situacións informais de maneira espontánea, con todo, existen formas de debate reglamentados, onde dous equipos expoñen e argumentan as súas posicións respecto dun tema. Tamén participa un moderador e o tema de debate é previamente acordado.
Un destes modelos pre-establecidos é o de Karl Popper (filósofo austríaco do século XX), onde se acorda un tema polémico e unha das partes debe argumentar de maneira positiva, mentres que a outra o fai de maneira inconsisten en discursos argumentativos sen interrupción, abrindo o debate o equipo a favor da postura establecida e o equipo en contra refuta. Logo se de paso a catro instancias nas que dous oradores formulan preguntas á parte contraria.  Cada unha destas instancias ten unha cantidade de tempo determinado para formular os seus argumentos.
O segundo modelo de debate a considerar é chamado Lincoln- Douglas. Este naceu dos debates valóricos sostidos por ambos os políticos estadounidenses ao redor do ano 1858 sobre moral e escravitude, polo que son temas desta índole os que se debaten neste modelo, en dous equipos. Consta de sete partes, dous delas argumentativas e tres de refutación para logo seguir con dúas preguntas cruzadas dos oradores.

CARACTERÍSTICAS DO DEBATE
1. Pode ser de carácter espontáneo, nese caso non hai regras específicas, ou pre- establecido, nese caso segue normas específicas.
2. Nos debates reglamentados existe unha afirmación acordada de antemán sobre a que se debaterá.
3. Os temas para tratar son de índole polémica.
4. Existe un moderador, cuxa función é expoñer o tema do debate, dar a palabra a quen teña a quenda, coidar que se respecte o tempo de cada parte do debate e sacar as conclusións finais.
5. Existen dous equipos, un a favor e outro en contra. No caso do debate que segue o formato de Karl Popper, os equipos constan de tres oradores, mentres que no caso do formato Lincoln- Douglas consta de dous oradores por equipo.
6. Os argumentos a favor coñécense como probas e o seu fin é demostrar a validez do tema proposto, mentres que aqueles en contra chámanse obxeccións e o seu fin é demostrar os erros das probas do equipo contrario.
7. No debate segundo o modelo de Karl Popper, os argumentos deben presentar probas empíricas, como enquisas e estudos oficiais.
8. No debate segundo o modelo Lincoln- Douglas, os argumentos deben basearse en cuestións morais e lóxicas, pois os seus temas son valóricos.
9. Poden presentarse falacias, é dicir, probas que carecen de fundamentos suficientes.
FONTE DE INFORMACIÓN: http://www.escolares.net/lenguaje-y-comunicacion/el-debate-sus-caracteristicas-y-como-hacer-un-debate/

Monólogos

Como cada luns Juan Pablo viño cunha idea nova que facer . E cal foi a desta semana ? OS MONOLOGOS.

Por unha parte pareceume interesante e entretido pero por outro lado ``cagueime´´ por decirllo dalgunha maneira porque realmente eu non teño ningunha graza e ter que subir a tarima do salón de actos facendo un monólogo cara os teus compañeiros é un poco complicado ademais hai que añadir que os teus compañeiros uns máis que outros é dicri Roi fánte rir dende abaixo facendo o parviño.
Estive a buscar en internet diferentes monólogos para facer ya que non ten porque ser inventado por nos e como é loxico todo o mundo aptou por copialo xa que non temos tempo nin para respirar (agora xa sei ao que se referian cando falaba da morte de 2 de bacharelato)
Gustóume bastante un humorista do programa O Hormigueiro. Algún exemplo:

O home intenta facelo o mellor que pode e ademais duran bastante pouco os seus monólogos o que a min compénsame.

Xa os contarei a vergoña que darei pero bueno o importante é participar non ?

Desexarme sorte! :)

Clase de oratoria

En qué consiste a asignatura de oratoria ?

A asignatura céntrase no aprendizaxe e dominio da oratoria entendida como o arte de falar e convencer. Por o que, trata de que o alumno consiga as habilidades necesarias para elaborar discursos, expresarse en público e evaluar intervenciones orais para poder utilizalo nun futuro. En este sentido a asignatura centrarase en conocer e aplicar os distintos recursos retóricos que permiten producir e pronunciar discursos con criterios de calidade tanto no contenido como na forma. Por tanto, posee un carácter eminentemente práctico.

Na clase de oratoria fixemos unha dinámica na que tiñamos que representar diferentes cortos e leer uns poemas intentando representalos da nellor maneira e deixando a vergoña a un lado.
O tipo de cortos que fixemos é como o seguinte: 

Se queres ver mais deste tipo podes buscalos en YOUTUBE