Joseph Priestley

(Fieldhead, Gran Bretaña, 1733-Northumberland, EE UU, 1804) Químico, teólogo e filósofo británico. Completou os seus estudos no seminario calvinista de Daventry e exerceu o ministerio en varios centros de Inglaterra, complementando os seus estudos teolóxicos e filosóficos cun vivo interese polas ciencias experimentais. En 1794, despois das persecucións ás que foi sometido por mor da súa adhesión á Revolución Francesa, recibiu unha invitación da Sociedade Democrática de Nova York e trasladouse a Estados Unidos, onde viviu o resto dos seus días baixo a protección de Thomas Jefferson. A súa fama está ligada, sobre todo, á investigación científica. Hábil experimentador, conduciu notables indagacións no campo dos fenómenos eléctricos, dos gases e dos procesos de calcinación. Entre os seus experimentos, destacou o que lle levou a illar, por primeira vez, o osíxeno (1774), aínda que non captou a verdadeira natureza deste elemento e definiuno como «aire desflogistizado». Outros estudos seus gardan relación coa produción de osíxeno polas plantas expostas á acción dos raios solares. Priestley foi seguidor do asociacionismo psicolóxico de D. Hartley, e encerellouse en vivas polémicas contra a escola filosófica do sentido común e contra R. Price.
Joseph Priestley
Fillo dun modesto artesán calvinista, aos doce anos asistía á modesta escola do pobo, pero un ministro protestante, Kirby, tomou ao seu cargo os gastos da súa instrución: aos vinte anos, o mozo Priestley era xa moi docto nas ciencias e nas linguas antigas. Enviado en 1752 ao seminario calvinista de Daventry, comezaba en 1755 o ministerio, primeiro en Needham Market (Suffolk) e logo en Nantwich, onde abriu unha escola elemental na que, xunto aos rudimentos de lectura e escritura e o ensino da Biblia, facíanse tamén experimentos científicos.

Alí iniciou as súas investigacións sobre a electricidade, que continuaría desde 1761 en Warrington, onde exerceu como profesor de grego e latín. Priestley era xa soado en 1766, ano en que ingresou na Royal Society, a pesar de non publicar aínda ningunha obra importante; pero ao ano seguinte saíu o seu History of Electricity, que incorporaba algún traballo orixinal. Ministro da Mill Hill Chapel de Lede, compuxo obras contra o conservadurismo do goberno, entón en guerra cos colonos americanos; ao mesmo tempo iniciou aqueles experimentos químicos sobre os "aires" que habían de proporcionarlle a fama máis duradeira.
Fonte de información:http://www.biografiasyvidas.com/biografia/p/priestley.htm

Robert Burns Woodward

(Boston, 1917 - Cambridge, 1979) Químico estadounidense, soado polos seus traballos no campo da química orgánica, en especial pola síntese da compostos orgánicos complexos. En 1965 foille concedido o premio Nobel de Química polos seus traballos en sínteses de química orgánica.
Desde moi novo Woodward demostrou un gran interese pola química. Con tan só 16 anos ingresou no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, do cal foi expulsado pola súa falta de atención ante os estudos formais. Con todo, en 1936 obtivo o título de licenciado e un ano máis tarde o de doutoramento, tras o cal se trasladou á Universidade de Harvard, onde impartiu clases de química desde 1941 ata 1963.

Está considerado como o pai da síntese orgánica moderna. Realizou investigacións punteiras en numerosas ramas da química orgánica, entre as cales destacan as relacionadas coa síntese de compostos orgánicos complexos, como a quinina (1944), o colesterol e a cortisona (1951), o ácido lisérgico e a estricnina (1954), a reserpina (1954), a clorofila (1960), os antibióticos da tetraciclina (1962) e a cianocobalanina ou vitamina B12 (1971), esta última en colaboración cun equipo de investigadores suízos.

Durante a Segunda Guerra Mundial as súas investigacións centráronse no descubrimento da estrutura da penicilina, a cal conseguiu esclarecer en 1945 mediante o emprego de técnicas espectroscópicas. Os logros conseguidos por Woodward na determinación das estructuas por medio de técnicas espectroscópicas impulsaron enormemente o desenvolvemento desta disciplina; entre as estruturas moleculares deducidas por Woodward destacan a penicilina, a oxitetraciclina e a estricnina.
As investigacións de Woodward destacaron polo enxeño demostrado ao acometer os diversos pasos necesarios na síntese orgánica de compostos complexos a partir de materias primas sinxelas. Coa síntese da quinina demostrou que a comprensión dos mecanismos desenvolvidos nas reaccións químicas permitía realizar unha secuencia de reaccións capaz de proporcionar compostos de elevada complexidade en laboratorio.

Debido á brillantez da súa carreira, foi subvencionado por unha compañía farmacéutica en 1963 para fundar o Instituto Woodward de Investigación en Basilea (Suíza), onde dirixiu numerosos proxectos de investigación paralelamente aos traballos desenvolvidos en Harvard. Os seus métodos de traballo permitiron o desenvolvemento de novos métodos de síntese xeral. En 1965 confeccionou un conxunto de regras, coñecidas co nome de regras de Woodward-Horrmann.

Fonte de información: http://www.biografiasyvidas.com/biografia/w/woodward.htm

Rosalind Franklin

 Rosalind Franklin se graduó en en física, química e matemáticas na prestixiosa Universidade de Cambridge no Newnham College, para ese entón o colexio maior feminino. A pesar disto neses anos Cambridge non outorgaba grao de licenciatura ás mulleres, non as consideraba como parte do claustro e limitaba o número de doctorandas a un 10%. Así no medio de todo isto Franklin obtivo o seu doutoramento en química física co seu traballo nas microestructuras do carbón e do grafito en 1945.





                                   

Logo traballou tres anos no Laboratoire de Services Chimiques de L'Etat en París. Aí estudou a técnica que a achegaría a coñecer o segredo da vida (a estrutura do ADN), a aplicación de técnicas de difracción de raios X.
Tras a súa estancia en París regresou a Inglaterra para traballar no King's College de Londres. Neste lugar dábase lugar a investigación antes mencionada, o rastro físico da base de datos universal de toda a vida. Non só por Rosalind Franklin que traballaba en descubrir a estrutura do ADN coa cristalografía de raios X, senón tamén un duo que o conformaban os científicos que pasaron á historia como os descubridores: James Watson e Francis Crick.
Diversos estudos anteriores conforman o valioso descubrimento da estrutura de dobre hélice do ADN, pero son a Watson e Crick a quen se lles atribúe. A historia sobre a moi famosa Fotografía 51 refírese á proba clara da estrutura de dobre hélice, dita imaxe foi conseguida polo traballo de Franklin e mesmo nas súas notas describiuna así. Díxose moito sobre se lle faltou determinación, se non tiña toda a información e máis. Con todo dita fotografía foi mostrada polo seu compañeiro de traballo Maurice Wilkins a Watson e Crick sen que Franklin soubéseo.
Este feito é o que fai complexa a historia, a fotografía tomada ás furtadelas, os outros dous investigadores con pouca intención de recoñecer que a peza crave faltante dos seus estudos debíase ao traballo arduo e tan valioso, como o deles, de Rosalind Franklin. Recoñecéuselle co tempo o importante da contribución que fixo, con todo as altas esferas da comunidade científica dese tempo non a considerou cando se outorgou o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicamento en 1962 a Crick, Watson e Wilkins, ademais que estes evitaron falar de Franklin nos seus discursos. Ela para ese entón falecera catro anos antes e isto tamén poida que fixese difícil que se lle recoñecese o seu importante labor, sendo esta una máis das controversias científicas da historia e en especial das mulleres científicas.
Fonte de información: https://hipertextual.com/2014/11/rosalind-franklin

Enerxía Libre de Gibbs

Na termodinámica química das reaccións e nos procesos non cíclicos, existen catro cantidades útiles chamadas "potenciais termodinámicos". Estes son a enerxía interna, a entalpía, a enerxía libre de Helmholtz e a enerxía libre de Gibbs.

A enerxía interna Ou, podería ser considerada como a enerxía necesaria para crear o sistema, en ausencia de cambios na temperatura ou o volume. Pero tal como estudouse na definición de entalpía, débese realizar unha cantidade adicional de traballo PV, se se crea o sistema desde un volume moi pequeno, con obxecto de "crear espazo" para o sistema. Tal como estudouse na definición de enerxía libre de Helmholtz, o medio ambiente a unha temperatura constante T, contribuirá ao sistema cunha cantidade TS, reducindo desta maneira o investimento total necesario para a creación do sistema. Esta contribución neta de enerxía ao sistema, creado a temperatura ambiente T desde un volume inicial despreciable, é a enerxía libre de Gibbs.
Nunha reacción, o cambio na enerxía libre de Gibbs G, é un parámetro moi útil. Pódese considerar que é a máxima cantidade de traballo que se pode obter dunha reacción. Por exemplo, na oxidación da glicosa, o cambio na enerxía libre de Gibbs é G = 686 kcal = 2870 kJ. Esta é a reacción principal de enerxía nas células vivas.
FONTE DE INFORMACIÓN: http://hyperphysics.phy-astr.gsu.edu/hbasees/thermo/helmholtz.html

Enerxía Libre de Helmholtz

Na termodinámica química das reaccións e nos procesos non cíclicos, existen catro cantidades útiles chamadas "potenciais termodinámicos". Estes son a enerxía interna, a entalpía, a enerxía libre de Helmholtz e a enerxía libre de Gibbs.

A enerxía interna Ou, podería ser considerada como a enerxía necesaria para crear o sistema, en ausencia de cambios na temperatura ou o volume. Pero se o sistema créase nun ambiente de temperatura T, entón parte da enerxía pódese obter mediante a transferencia espontánea de calor desde o medio ambiente ao sistema. A cantidade de transferencia de enerxía espontánea é TS, onde S é a entropía final do sistema. Nese caso xa non hai que poñer mais enerxía. Note que se se crea un estado final mais desordenado (maior entropía), requírese menos traballo para crealo. Así pois, a enerxía libre de Helmholtz é unha medida da cantidade de enerxía que temos que poñer para crear un sistema, unha vez que xa se efectuou a transferencia espontánea de enerxía do medio ambiente.
Os catro potenciais termodinámicos están relacionados entre si, por medio das compensacións que representan os termos da "enerxía do ambiente" TS e o "traballo de expansión" PV. Un diagrama mnemotécnico proposto por Schroeder, pódelle axudar a non perder de vista as relacións entre os catro potenciais termodinámicos.
FONTE DE INFORMACIÓN: http://hyperphysics.phy-astr.gsu.edu/hbasees/thermo/helmholtz.html

Regra do octeto

A regra de octeto ou regra do octeto é un postulado que se emprega no contexto da química. Trátase da tendencia que evidencian os átomos de completar o seu nivel enerxético con oito electróns para alcanzar estabilidade.
O científico estadounidense Gilbert Newton Lewis foi quen, en 1917, postulou a regra de octeto. Lewis advertiu que, ao combinarse entre si, os átomos tentan lograr a configuración estrutural que ten o gas nobre situado máis preto na táboa periódica de elementos.

Ao observar esta táboa, pódese advertir que os gases nobres dispoñen de oito electróns na súa última capa. A dedución levou a Lewis a afirmar que esta configuración é a de maior estabilidade para calquera clase de átomo.
A regra de octeto, en definitiva, indica que dous átomos iguais, ao enlazarse, desenvolven unha organización específica para que, ao constituírse a ligazón pola compartición dos pares de electróns, cada átomo adquira a estrutura dun gas nobre. Así, ambos os átomos atoparanse rodeados de oito electróns na súa última capa enerxética.

Un referente dentro do ámbito científico, concretamente da química, é Gilbert Newton Lewis que pasou á historia ademais por outros traballos e descubrimentos. En concreto, da súa carreira destácase que formulase o modelo do átomo cúbico, que deducise a mesma relación entre masa e enerxía que Albert Einstein pero que chegase a esa por outro camiño ou que realizase a teoría do par electrónico, referente ao que son as reaccións acido base.
Todo iso sen pasar por alto tampouco que este bioquímico norteamericano foi o encargado de acuñar no ano 1926 o termo de fotón, para referirse ao que é a menor unidade de enerxía radiante.
Como en toda regra, a regra do octeto tamén ten excepcións. O osíxeno, o nitróxeno e o carbono son compostos que non cumpren coa mencionada regra xa que se organizan de maneira diferente. Desta forma, ao formarse as ligazóns, non se rexistra a tendencia da regra de octeto.
Non hai que pasar por alto que se considera, de igual modo, que son excepcións á regra de octeto outros tres elementos máis:
-O aluminio (Ao)/Ao). En concreto, establécese que este consegue a citada estabilidade coa existencia de seis electróns no que é a chamada capa de valencia.
-O berilio (Be). Leste outro elemento tamén é establecido como unha clara excepción á regra e teoría imposta por Newton Lewis. No seu caso concreto é debido a que a súa estabilización áchaa en catro electróns, xa que ten a capacidade de formar compostos unicamente co que son dúas ligazóns simples.
-O boro (B). Por que rompa a regra? Basicamente porque forma sustancias co que son tres enlaces simples, por iso é polo que non teña que chegar aos oito fixados polas mencionada máxima.
FONTE DE INFORMACIÓN; http://definicion.de/regla-de-octeto/

Químicos máis importantes

OS QUÍMICOS MÁIS IMPORTANTES DE TODA A HISTORIA SON OS SEGUINTES:

• O británico Herbert Charles Brown (1912-2004), químico e profesor universitario, foi galardoado co Premio Nobel de Química de 1979 polos seus traballos ao redor dos compostos de organoboro ou organoboranos. O profesor Brown descubriu que, nun proceso chamado hidroboración, os boranos reaccionan velozmente cos alquenos.

• De orixe alemá, Adolf Johann Friedrich Wilhelm Ritter von Baeyer (1835-1917), tamén foi un gran químico e profesor universitario que gañou o Premio Nobel de Química, pero no ano 1905. Adolf foi galardoado polo desenvolvemento da química orgánica mediante os colorantes químicos e é particularmente coñecido polo seu traballo con añil. Tamén sintetizou a fenolftaleína, describiu a fluoresceína e o ácido barbitúrico. Estudou os lactámicos, terpenos, purinas e poliacetilenos, ademais de todo, introduciu o concepto de tautomerización.

• Outro alemán, Hermann Emil Fischer (1852-1919) foi un químico alemán con grandes achegas á química orgánica e foi responsable do desenvolvemento numeroso métodos de sintetización fundamentais para esta rama da ciencia, sendo tamén galardoado co Premio Nobel de Química de 1902. Obviamente, a el debémoslle a Síntese de Índole de Fischer, a Síntese de oxazoles de Fischer e a Esterificación de Fischer, que sentaron as bases para o desenvolvemento da química orgánica.

• Elias James Corey, químico orgánico e profesor universitario de orixe estadounidense, naceu en 1928 e é unha das lendas vivas dentro desta rama científica. O profesor Corey ocupa o segundo lugar desta listaxe polos seus enormes e innumerable achegas a esta rama das ciencias, incluíndo unha gran cantidade de síntese, 88 artigos publicados, novos métodos de reacción e a formación dalgúns dos químicos máis importantes e prometedores da actualidade. Este home, aos seus 86 anos de idade, continúa sendo un ícono da química orgánica e no 2002 foi alcumado como ?o home máis citado na química?. Por suposto, tamén é Premio Nobel de Química, recoñecemento que lle foi outorgado en 1990 polos seus adiantos na teoría e metodoloxía da síntese orgánica, máis especificamente en relación coa análise retrosintético.

• Amplamente considerado como o químico orgánico máis importante de todos os tempos, Robert Burns Woodward (1917-1979), a gran lenda da química, foi o home que revolucionou completamente a determinación estrutural, síntese orgánica e fisicoquímica orgánica para sempre. Burns Woodward foi galardoado co Premio Nobel de Química de 1965 polos seus sobresalientes logros no campo da síntese orgánica, foron os seus problemas de saúde os únicos que impediron recibir o seu segundo premio en 1981 e vaia un a saber cantos máis podería alcanzar grazas aos seus coñecementos..

FONTE DE INFORMACIÓN: http://www.vix.com/es/btg/curiosidades/5500/los-5-quimicos-organicos-mas-importantes-de-la-historia