O outro día vimos todos xuntos coa profesora no cine a película do Garcián Invisible xa que vamos leer tamén o libro.
Estivo moi ben por iso aquí vos deixo o trailer logo os falo un pouquiño sobre a historia:)
«Ainhoa Elizasu foi a segunda vítima do basajaun, aínda que entón a prensa aínda non o chamaba así. Foi un pouco máis tarde cando transcendeu que ao redor dos cadáveres aparecían pelos de animal, restos de pel e rastros dubidosamente humanos, unidos a unha especie de fúnebre cerimonia de purificación. Unha forza maligna, telúrica e ancestral parecía marcar os corpos daquelas case nenas coa roupa rasgada, a lanuxe púbico rasurado e as mans dispostas en actitude virginal.»
Nas marxes do río Baztan, no val de Navarra, aparece o corpo espido dunha adolescente nunhas circunstancias que o poñen en relación cun asasinato ocorrido nos arredores un mes atrás.
A inspectora da sección de homicidios da Policía Foral, Amaia Salazar, será a encargada de dirixir unha investigación que a levará devolta a Elizondo, unha pequena poboación de onde é orixinaria e da que tratou dehuir toda a súa vida. Enfrontada coas cada vez máis complicadas derivacións do caso e cos seus propios pantasmas familiares, a investigación de Amaia é unha carreira contrarreloxo para dar cun asasino que pode mostrar o rostro máis aterrador dunha realidade brutal á vez que convocar aos seres máis inquietantes das lendas do Norte.
FONTE DE INFORMACIÓN: http://www.doloresredondo.com/novelas/el-guardian-invisible/
A memoria é un proceso psicolóxico que serve para almacenar información codificada. Dita información pode ser recuperada, unhas veces de forma voluntaria e consciente e outras de maneira involuntaria. No estudo da memoria, uns investigadores destacaron os seus compoñentes estruturais mentres outros se centraron nos procesos de memoria.
Posiblemente o máis importante para calquera ser humano é a súa capacidade para almacenar experiencias e poder beneficiarse das devanditas experiencias na súa actuación futura.
A engrenaxe e os mecanismos que rexen o funcionamento deste colosal proceso psicolóxico funcionan con tal grao de perfección que a persoa sa apenas é consciente de que todas as súas accións e todas as súas comunicacións verbais dependen do correcto funcionamento da súa memoria. Con todo, cando a memoria falla, xa sexa de maneira circunstancial e momentánea, xa sexa de maneira permanente, o individuo dáse conta, no medio da frustración, da súa importancia.
O presente vai realizar coa finalidade de obter máis coñecemento sobre o proceso da memoria, clases de memorias, almacén da memoria, teoría dos Pensamentos, teoría do Esquecemento, e os trastornos da memoria.
DESENVOLVO
1) Concepto do proceso da memoria
A memoria humana é a función cerebral resultado de conexións sinápticas entre neuronas mediante a que o ser humano pode reter experiencias pasadas. Os recordos créanse cando as neuronas integradas nun circuíto reforzan a intensidade das sinapsis.
A memoria humana, a diferenza da memoria dos animais que actúa principalmente sobre a base das súas necesidades presentes, pode contemplar o pasado e planear o futuro. Respecto da súa capacidade, calculouse o cerebro humano pode almacenar información que enchería uns vinte millóns de volumes, como nas maiores bibliotecas do mundo. Algúns neurocientíficos calcularon que en toda unha vida utilízase só unha diezmilésima parte (0,0001) do potencial do cerebro.
2) Clase da memoria
Segundo o alcance temporal co que se correspondan, clasifícanse, convencionalmente, en memoria a curto prazo (consecuencia da simple excitación da sinapsis para reforzala ou sensibilizala transitoriamente) e memoria a longo prazo (consecuencia dun reforzamento permanente da sinapsis grazas á activación de certos xenes e á síntese das proteínas correspondentes).
Memoria Sensorial: Denomínanse memorias sensoriais a unha serie de almacéns de información provenientes dos distintos sentidos que prolongan a duración da estimulación. Isto facilita, xeralmente, o seu procesamento na Memoria Operativa.
Os almacéns máis estudados foron os dos sentidos da vista e o oído.
O almacén icónico encárgase de recibir a percepción visual. Considérase un depósito de líquido de gran capacidade no cal a información almacenada é unha representación isomórfica da realidade de carácter puramente físico e non categorial (aínda non se recoñeceu o obxecto). Esta estrutura é capaz de manter nove elementos aproximadamente, por un intervalo de tempo moi curto (ao redor de 250 milisegundos). Os elementos que finalmente se transferirán á Memoria Operativa serán aqueles a os que o usuario preste atención.
O almacén ecoico, pola súa banda, mantén almacenados os estímulos auditivos ata que o receptor recibise a suficiente información para poder procesala definitivamente na Memoria Operativa.
Memoria Operativa (Memoria a curto prazo): A Memoria Operativa (tcc MCP, ou memoria a curto prazo) é o sistema onde o individuo manexa a información a partir da cal está a interactuar co ambiente. Aínda que esta información é máis duradeira que a almacenada nas memorias sensoriais, está limitada a, aproximadamente, 7±2 elementos durante 10 s (span de memoria) se non se repasa.
O trimestre anterior tivemos a fantastica oportunidade de asistir a unha charla con Manuel Rivas.
Manuel Rivas naceu na Coruña en 1957.
A súa carreira como xornalista iniciouse moi tempranamente, aos 15 anos, como meritorio no Ideal Galego. Estudou Ciencias da Información en Madrid. Foi subdirector de "Diario de Galicia". É e foi colaborador en diversos medios de comunicación galegos e españois; O País, O Ideal Galego, Diario de Galicia e A voz de Galicia.
Como xornalista mantívose sempre comprometido cos problemas sociais e ecolóxicos. Foi socio fundador de Greenpeace. A súa actividade neste sentido adquiriu unha importancia fundamental co desastre ecolóxico provocado polo afundimento do Prestige.
Considerada a voz máis sobresaliente da literatura galega contemporánea, Manuel Rivas converteuse tamén nunha rara excepción dentro do panorama da literatura mundial. Polo seu manexo da linguaxe, a súa autenticidade, a tenrura das súas historias, a profunda resonancia poética da súa palabra, os seus libros foron gañando adeptos non só no continente europeo, senón no americano. A súa obra literaria está escrita orixinalmente en galego. Manuel Rivas revolucionou a literatura galega e fundou diversas revistas literarias.
Algunhas das súas obras foron adaptadas ao cinema con gran éxito como: A lingua das bolboretas, relato incluído na súa novela Que quéresme, amor?, que foi dirixida por José Luis Corda ou O lapis do carpinteiro, dirixida por Antón Reixa, seleccionada para presentarse nos premios Goya da Academia española de cinema.
Todo é silencio (Todo é silencio), 2010, foi finalista ao premio Hammett como novela negra policiaca e foi adaptada ao cinema. En 2012 publicou persoal As voces baixas (As voces baixas), onde se zambulle na súa infancia (e na da súa irmá María), como testemuñas da supervivencia familiar durante o franquismo e das "voces da intrahistoria".
FONTE DE INFORMACIÓN:https://www.escritores.org/biografias/240-manuel-rivas
Como non falar da visita do escritor Manuel Rivas ao noso colexio!
Os alumnos que asistimos ao club de lectura tivemos a sorte de ter unha visita do escritor do libro que estabamos a leer: Voces baixas.
Para saber un pouco de este home podedes votar un vistazo neste blog.
Manuel Rivas naceu na Coruña en 1957. A súa carreira como xornalista iniciouse moi tempranamente, aos 15 anos, como meritorio no Ideal Galego. Estudou Ciencias da Información en Madrid. Foi subdirector de "Diario de Galicia". É e foi colaborador en diversos medios de comunicación galegos e españois; O País, O Ideal Galego, Diario de Galicia e A voz de Galicia.
Como xornalista mantívose sempre comprometido cos problemas sociais e ecolóxicos. Foi socio fundador de Greenpeace. A súa actividade neste sentido adquiriu unha importancia fundamental co desastre ecolóxico provocado polo afundimento do Prestige.
Considerada a voz máis sobresaliente da literatura galega contemporánea, Manuel Rivas converteuse tamén nunha rara excepción dentro do panorama da literatura mundial. Polo seu manexo da linguaxe, a súa autenticidade, a tenrura das súas historias, a profunda resonancia poética da súa palabra, os seus libros foron gañando adeptos non só no continente europeo, senón no americano. A súa obra literaria está escrita orixinalmente en galego. Manuel Rivas revolucionou a literatura galega e fundou diversas revistas literarias.
Algunhas das súas obras foron adaptadas ao cinema con gran éxito como: A lingua das bolboretas, relato incluído na súa novela Que quéresme, amor?, que foi dirixida por José Luis Corda ou O lapis do carpinteiro, dirixida por Antón Reixa, seleccionada para presentarse nos premios Goya da Academia española de cinema.
Todo é silencio (Todo é silencio), 2010, foi finalista ao premio Hammett como novela negra policiaca e foi adaptada ao cinema. En 2012 publicou persoal As voces baixas (As voces baixas), onde se zambulle na súa infancia (e na da súa irmá María), como testemuñas da supervivencia familiar durante o franquismo e das "voces da intrahistoria".
Maior Fernández da Cámara e Pita, popularmente coñecida como María Pita, é a protagonista indiscutible da historia de Galicia, unha muller esixente e decidida cuxo nomee e figura está presente en moitos recunchos da cidade. É, ademais, a protagonista do último capítulo de 'O Ministerio do Tempo', a serie de Televisión Española que percorre a historia nacional. Así, sábese que o seu nacemento produciuse ao redor de 1556, e que traballaba axudando no negocio dos seus pais, propietarios dunha tenda. En 1581 contraeu matrimonio por primeira vez, o que repetiría ata en tres ocasiones máis, quedando viúva en todas elas. Os seus catro maridos deixáronlle catro fillos, e contan que non contraeu matrimonio unha quinta vez porque así llo esixiu en testamento o seu último marido.
Ao enviudar por última vez, o rei Felipe II concedeulle unha pensión que equivalía ao soldo dun alférez máis cinco escudos mensuais e concedeulle un permiso de exportación de mulas de España a Portugal.
A súa gran contribución á historia, pola que sería lembrada para sempre, tivo lugar no ano 1589. Foi entón cando Sir Francis Drake, corsario da mariña británica, asediou A Coruña como castigo polo seu apoio á Armada Invencible, enviada un ano antes polo Rei español contra Inglaterra.
Tras longos días de loita feroz e lume intenso, a poboación refúxiase e ofrece resistencia tras os muros da Cidade Vella. Mulleres e nenos colaboran tanto como homes, utilizando calquera obxecto para pechar as fendas e resistir, pero o inimigo consegue finalmente abrir unha gran brecha de acceso na muralla. É entón cando María Pita derruba e mata ao alférez inglés arrebatándolle a súa bandeira. Dise que este feito levou a cabo ao berro de "quen teña honra, que me siga", o que desmoralizó á tropa inglesa e provocou a retirada, de, nin máis nin menos, 20.000 ingleses. Unha vez acabada a batalla, axudou a recoller os cadáveres e a coidar aos feridos. Xunto con María Pita, outras mulleres da Coruña axudaron a defender a cidade; unha delas foi Inés de Ben, que foi ferida por dúas balas inglesas na batalla.
Á vista desta heroicidade, os ánimos abatidos dos coruñeses transfórmanse, lanzándose sobre os inimigos que emprenden precipitadamente a fuxida.
A praza de María Pita é un das homenaxes que a cidade da Coruña decidiu dedicar a unha das súas máis ilustres cidadás, e o lugar escollido para levantar un monumento na súa honra. A obra, acabada en bronce e concibida por Xosé Castiñeiras, representa á heroína alzando unha lanza e co corpo sen vida do alférez inglés que atacou a cidade aos seus pés.
FONTE DE INFORMACIÓN: http://www.farodevigo.es/cultura/2016/03/14/maria-pita-heroina-armas/1422915.html
