Mayr, Ernst

Biólogo de orixe alemá, cuxas teorías sobre a evolución das especies revolucionaron o campo da bioloxía no século XX.

Naceu en Kempten, o 5 de xullo de 1904, e faleceu o 3 de febreiro de 2005 en Massachusetts. Tras estudar Medicamento na Universidade de Greiswald (unha carreira tradicional na súa familia) e licenciarse en 1925, marchou a Berlín a realizar o doutoramento en Ornitoloxía na universidade do mesmo nome, título que obtivo en 1926. A súa afección á ornitoloxía xa aniñaba no seu interior desde facía tempo e de feito chegou a publicar uns estudos sobre certos paxaros en 1923. Despois estivo durante dous anos viaxando polas illas do Pacífico, especialmente por Nova Guinea e as illas Salomón, cunha expedición científica que investigou e puxo en relación as especies indíxenas de aves, tratando de establecer leis xenéticas e evolutivas. Posteriormente foise a Nova York a prestar os seus servizos no Museo de Historia Natural, onde investigou en taxonomía de aves desde 1931 ata 1935. Desde 1953 ata 1975 impartiu clases de Zooloxía Comparada na Universidade de Harvard, e en 1961 pasou a ser director do Museo de Zooloxía Comparada.
Chegou a describir 24 novas especies e ata 400 subespecies de aves.

Mayr foi un dos primeiros científicos en apoiar as ideas de Darwin e de Dobzhansky, sobre todo as teorías modernas que este último expón na súa obra Xenética e orixe das especies; ideas cruciais no desenvolvemento da teoría da evolución das especies e das variacións xenéticas, o que non lle impediu lanzar á luz en 1950 as súas propias sobre como se orixinan as especies, baseadas nunha clasificación alternativa dos fósiles que incluíu tamén os homínidos. A súa teoría que foi amplamente aceptada pola comunidade científica da súa época (véxase Evolución biolóxica).

Na súa teoría Mayr explica como se produce a especiación, o equilibrio entre as especies e achega novos conceptos; ademais, integra as teorías da evolución de Darwin coas da xenética de Mendel. Áreas como a paleontoloxía, a ecoloxía e a xenética de poboacións víronse favorecidas polos seus estudos.

A súa idea de "especiación alopátrica" segue sendo hoxe día o mecanismo máis aceptado para comprender o nacemento dunha nova especie. Ernst Mayr explicaba que cando unha poboación queda illada por calquera barreira xeográfica, e por tanto perde a posibilidade de intercambiar xenes co resto da especie, vai acumulando cambios de forma moi lenta pero inexorable. Iso conduce a que despois, aínda que desaparezan as barreiras xeográficas, a poboación é o suficientemente distinta dos seus antigos congéneres como para non poder cruzarse con eles. Tamén foi súa a primeira definición sólida de especie: dous individuos pertencen á mesma especie se poden producir descendencia fértil.

A súa obra publicada inclúe Systematics and the Orixe of Species (1942), na que combina o darwinismo coa xenética para aclarar aquéllo que Darwin non puido chegar a demostrar: o proceso de como se orixinan as especies. Outras das súas obras son Animal Species and Evolution (1963), Principles of Systematic Zoology (1980), Growth of Biological Thoyght (1982) e This Is Biology (1997). Tamén publicou preto de 600 artigos científicos.

Foi galardoado cos premios Balzan e Crafoord da Academia Sueca, entre outros, e coa Medalla Nacional de Ciencias.
Fonte de información: http://www.mcnbiografias.com/app-bio/do/show?key=mayr-ernst

Anglicismos

En lengua estamos a facer tareas sobre os anglicismos para saber cantas palabras extranxeiras ultilizamos. Por iso vouvos explicar un pouquiño sobre este tema:

Segundo o DRAE, anglicismo defínese como:
1. m. Viro ou modo de falar propio da lingua inglesa.
2. m. Vocábulo ou xiro desta lingua empregado noutra.
3. m. Emprego de vocábulos ou xiros ingleses en distintos idiomas.
Podemos, por tanto, dicir que un anglicismo é toda palabra proveniente do inglés engadida ou modificada ao castelán. Podemos, así, falar de anglicismo sempre que atopemos unha palabra cuxo orixe sexa da lingua inglesa pero o seu uso no español estea moi estendido e/ou aceptado pola RAE.
Adóitase considerar que os anglicismos, do mesmo xeito que o resto de extranjerismos e préstamos léxicos, deben evitarse no máximo posible. Se a lingua española xa posúe termos ou expresións para referirse a un significado, é innecesario incorporar vocábulos doutras linguas. Tamén cabe destacar que o uso dalgúns anglicismos é máis frecuente en países hispanoamericanos; por exemplo, Living para referirse a "sala de estar" ou cool para "guay, divertido".
1. Calcos semánticos: Os calcos semánticos consisten na tradución literal de termos ingleses que crean unha nova acepción ou unha nova palabra no español actual. Existen hoxe en día, moitos calcos semánticos do inglés ao español en diferentes ámbitos. Por exemplo, no campo tecnolóxico temos "copia dura" que é un calco de hard copy, "porto" de port; na economía atopamos "desinversión" como disinvestment ou "refinanciamento" como refinancing.
2-. En cambio, hai outros termos nos cales a palabra enteira é aceptada coa súa ortografía orixinal e podemos atoparnos con, por exemplo thriller, hobby,single, test,campus.

FONTE DE INFORMACIÓN: http://www.wikilengua.org/index.php/Anglicismo

Madre Teresa de Calcuta

(Agnes Gonxha Bojaxhiu; Skopje, actual Macedonia, 1910 - Calcuta, 1997) Relixiosa albanesa nacionalizada india, premio Nobel da Paz en 1979. Cando en 1997 faleceu a Nai Teresa de Calcuta, a congregación das Misioneiras da Caridade contaba xa con máis de cincocentos centros nun centenar de países. Pero quizá a orde que fundou, cuxo obxectivo é axudar a "os máis pobres dos pobres", é a parte menor do seu legado; a maior foi erixirse nun exemplo inspirador recente, na proba palpable e viva de como a xenerosidade, a abnegación e a entrega aos demais tamén teñen sentido en tempos modernos.
Nada no seo dunha familia católica albanesa, a profunda relixiosidade da súa nai espertou en Agnes a vocación de misioneira aos doce anos. Sendo aínda unha nena ingresou na Congregación Mariana das Fillas de María, onde iniciou a súa actividade de asistencia aos necesitados. Conmovida polas crónicas dun misioneiro cristián en Bengala, aos dezaoito anos abandonou para sempre a súa cidade natal e viaxou ata Dublín para profesar na Congregación da nosa Señora de Loreto. Como quería ser misioneira na India, embarcou cara a Bengala, onde cursou estudos de maxisterio e elixiu o nome de Teresa para profesar.

Apenas feitos os votos pasou a Calcuta, a cidade coa que habería de identificar a súa vida e a súa vocación de entrega aos máis necesitados. Durante case vinte anos exerceu como mestra na St. Mary's High School de Calcuta. Con todo, a profunda impresión que lle causou a miseria que observaba nas rúas da cidade moveuna a solicitar a Pío XII a licenza para abandonar a orde e entregarse por completo á causa dos menesterosos. Enérxica e decidida nos seus propósitos, Santa Teresa de Calcuta pronunciou por entón o que sería o principio fundamental da súa mensaxe e da súa acción: "Quero levar o amor de Deus aos pobres máis pobres; quero demostrarlles que Deus ama o mundo e que lles ama a eles".
En 1948, pouco despois de proclamada a independencia da India, obtivo a autorización de Roma para dedicarse ao apostolado en favor dos pobres. Mentres estudaba enfermería coas Irmás Misioneiras Médicas de Patna, Teresa de Calcuta abriu o seu primeiro centro de acollida de nenos. En 1950, ano en que adoptou tamén a nacionalidade india, fundou a congregación das Misioneiras da Caridade, cuxo pleno recoñecemento atoparía numerosos obstáculos antes de que Pablo VI fixéseo efectivo en 1965.
Á vez que a súa congregación, cuxas integrantes debían sumar aos votos tradicionais o de dedicarse totalmente aos necesitados, abría centros en diversas cidades do mundo, ela atendía a miles de desherdados e moribundos sen importarlle a que relixión pertencían: "Para nós non ten a menor importancia a fe que profesan as persoas ás que prestamos asistencia. O noso criterio de axuda non son as crenzas, senón a necesidade. Xamais permitimos que alguén se afaste de nós sen sentirse mellor e máis feliz, pois hai no mundo outra pobreza peor que a material: o desprezo que os marxinados reciben da sociedade, que é a máis insoportable das pobrezas."

En concordancia con esta palabras, Santa Teresa de Calcuta converteu no premio dunha rifa un coche convertible que lle deu o papa Pablo VI durante a súa visita á India en 1964 (agasallo á súa vez da comunidade católica) e destinou os fondos recadados á creación dunha leprosería en Bengala; posteriormente convencería ao papa Xoán Paulo II de abrir un albergue para indixentes no mesmo Vaticano.
O enorme prestixio moral que a Nai Teresa de Calcuta soubo acreditar co seu labor en favor de "os pobres máis pobres" levou á Santa Sé para designala representante ante a Conferencia Mundial das Nacións Unidas celebrada en México en 1975 con ocasión do Ano Internacional da Muller, onde formulou o seu ideario baseado na acción por encima das organizacións. Catro anos máis tarde, santificada non só por aqueles a quen axudaba senón tamén por gobernos, institucións internacionais e poderosos personaxes, recibiu o premio Nobel da Paz.
FONTE DE INFORMACIÓN: http://www.biografiasyvidas.com/biografia/t/teresa_decalcuta.htm