SmartThing

SmartThing é un proxecto que pretende darnos a posibilidade de facer que os pequenos elementos do noso fogar vólvanse intelixentes da maneira máis sinxela posible. Xa sexa a porta de casa, as luces ou a tostadora, todo pode volverse intelixente.

A formulación é tan sinxelo que parece ata parvo: para que queremos unha cafetera con Internet se podemos colocar un dispositivo no enchufe que a acenda ou apague?

O dispositivo principal de SmartThings dános acceso mediante unha aplicación móbil a todos os dispositivos que instalásemos en casa, xa sexa controladores nos enchufes ou o propio ferrollo da porta. Haberá que ter un pouco de maña instalando algúns deles, pero unha vez feito a nosa casa será a máis lista da veciñanza.

Este proxecto non queda en vendernos o dispositivo principal e algúns controladores. A idea é que ao redor deste proxecto hai unha enorme plataforma de desarrolladores achegando ideas e novas formas de tunear ao máximo o noso fogar. Xa sabemos o que pasa con estes proxectos de código aberto, que non pairan de crecer.

Sempre imaxinara a casa do futuro enche de dispositivos conectados á nube e que poderiamos controlar desde o móbil, pero nunca reparara no feito de que non imos empezar tendo todo o traballo feito, con todos os dispositivos xa tuneados. A casa do futuro non vai chegar da noite para a mañá.

Isto amigos, aquí e agora, é o futuro. Agora hai que poñerse ao choio e tunear aos poucos os dispositivos do fogar, os enchufes, as portas... Chegará un día que xa veñan de fabrica con capacidade de conectarse á rede, pero mentres nos quedan proxectos como SmartThings.

Iso si, cando teñamos absolutamente todo conectado á rede que a ninguén lle de por pensar que é boa idea implementarlle intelixencia artificial.
Fonte de información: https://www.xatakahome.com/la-casa-conectada/smartthings-un-proyecto-para-volver-inteligentes-todas-las-cosas-que-nos-rodean

Seguir os noso soños

O outro día falamos de que debemos de seguir os nosos soños e pelexar na vida aunque nos de moitos golpes.
Como podedes saber por a noticias morreu Bimba Bosé e aunque non ten nada que ver coa materia eu quero falar de ela porque pareceme unha muller que sempre defendeu os seus ideais e loitou ata o último momento cun sonriso na cara na sua batalla co cáncer.
Non sei por que, pero a súa morte sorprendeume bastante e fíxome reflexionar. Sempre me pareceu unha muller ``loitadora´´ xa que levaba catro anos cun cáncer e o último que quixo foi que a xente sentise pena por ela .
Ademais de levar esta terribel enfermidade ao lombo tamén loitou no ámbito profesional xa que era unha persoa ``diferente´´ con ideais moi distintos aos da maioría da sociedade e depois de tanto esforzo sempre conseguíu o que quería a pesar dos grandes golpes.
Eu creo que ela é un exemplo a seguir que debemos de tomar todos.
Ademáis vin un video de motivación que os pode gustar moito e que fainos reflexionar sobre cal son a nosas metas persoais e se realmente estamos a loitar por elas.

Os tópicos galegos

Estamos a preparar chistes de topicos dos diferentes lugares de españa. En moitos deles se falaron dos galegos por iso encontrei unha páxina que fala dos tópicos galegos :
Dos galegos dinse que son persoas indecisas, que nunca se sabe se soben ou se baixan, e que sempre responden cunha pregunta ou un depende. E é que os tópicos sobre a idiosincrasia dos habitantes desta Comunidade son moitos e moi variados.

1. A indecisión. Unha das metáforas coas que se adoita describir aos galegos é a da escaleira. O «nunca se sabe se soben ou se baixan» é universal, aínda que moitos non estean de acordo con esta faceta da personalidade galaica.

2. Depende... Moi ligado ao trazo anterior está o da indefinición. É unha idea bastante difundida a de que os galegos afán responder cunha nova pregunta ou cun depende, non?

3. A retranca. O sentido do humor propio desta terra ten un nome e é o de retranca. Unha mestura de sarcasmo e ironía sa que os seus habitantes dominan á perfección e que pode acabar coa paciencia de máis dun.

4. En todas partes. «Alí onde vaias atoparasche cun galego». Entre o mito e a realidade, este tópico fai referencia ao pasado emigrante das súas xentes e á súa capacidade para plantar cara ás dificultades emprendendo novos proxectos onde teñan oportunidade. Unha virtude, máis que un tópico, que volve estar de plena actualidade.

5. Traballadores. Relacionado co afán aventureiro dos galegos está unha das súas características máis universais: a súa capacidade de traballar. Ninguén dubida da súa entrega e da súa saber facer, unha característica coñecida en calquera punto do mapa.

6. Desconfiados. A pesar de ser un dos pobos máis hospitalarios, aos galegos tamén se lles coñece por ser persoas desconfiadas que tardan tempo en ofrecerse aos demais. Cando o fan, din os tópicos, gañaches un amigo para toda a vida.

7. Os -iños. Riquiño e feitiño son termos que os habitantes desta terra converteron en universais. Por iso é polo que moitos pensen que na súa lingua todas as palabras acaban cun -iño.

8. A morriña. O sentimento universal por excelencia ao que cantou Rosalía de Castro e que todo galego sente ao afastarse da súa terra. Máis que un tópico é unha forma de vida.

9. Habelas... hainas. E como non, o «habelas hailas» que mira ao pasado máxico desta esquina atlántica e a unhas das súas moradoras máis temidas e respectadas, as meigas...

Fonte de información: http://www.abc.es/local-galicia/20121213/abci-topicos-gallegos-retranca-201212131052.html

Teorema de Rolle

Para o último exame tivemos que estudar uns cantos teorema e entre eles un dos que sobresalía era o teorema de Rolle por iso vou falar un pouquiño sobre el.
En cálculo diferencial, o teorema de Rolle demostra a existencia dun punto interior nun intervalo aberto para o cal a derivada dunha función derivable anúlase cando o valor desta nos extremos do intervalo é o mesmo. É xeneralizado mediante o teorema do valor medio, do que este é un caso especial. É un dos principais teoremas en cálculo debido ás súas aplicacións.
Foi establecido en 1691 polo matemático francés Michel Rolle (1652-1719).

Demostración:
Sábese que existen tres posibilidades, ou ben a función que consideramos é constante, ou ben ten algún punto x onde o valor da función é maior ou ben este valor é menor que nos extremos. Para o primeiro caso é trivial que nalgún punto a función ten derivada nula (na definición de derivada o cociente incremental é cero).
Grazas á continuidade de f, a imaxe de [a, b], é un conxunto conexo de R, e por tanto é un intervalo, o intervalo imaxe.
 A imaxe por unha función continua dun conxunto compacto é un conxunto compacto, e por tanto o intervalo imaxe é pechado e de lonxitude finita: é da forma [m, M], con m o valor mínimo de f e M o seu valor máximo.
Se m = M , a función é constante, e calquera punto c de (a, b) convén. Descartado este caso, m ? M significa que un dos dous non é igual a f(a) = f(b). Supoñamos que sexa M. Entón M > f(a) = f(b), e por tanto o máximo M está alcanzado no interior do intervalo.
Sexa c en [a, b] tal que f(c) = M. Por definición do máximo, M = f(c) ? f(x) para todo x de [a, b]. Entón o cociente (f(c) - f(x)) / (c - x) é positivo cando x < c (porque o seu numerador é sempre positivo e o seu denominador é positivo non nulo), e é negativo cando x > c (o denominador vólvese negativo non nulo). Pero f'(c) é por definición o límite deste cociente cando x tende cara a c. O límite pola esquerda, f '(c-), ten que ser igual ao límite pola dereita, f '(c+). Por tanto este límite común é nulo, ou sexa f '(c) = 0.
A demostración é moi similar se é o mínimo que está alcanzado en (a, b).

Fonte de información: https://es.wikipedia.org/wiki/Teorema_de_Rolle

María Luisa Bombal

Como non, vou a falar dunha muller ao referido a nosa historia concretamente na literatura.
Esta vez toca falar un puco de Bombal e así sabedes un pouco máis de algunhas escritoras que non son tan nombradas.
María Luisa Bombal naceu no Paseo Monterrey de Viña do Mar, o 8 de xuño de 1910. Aos oito anos de idade, tras a morte do seu pai, trasladouse a París, xunto á súa nai, Branca Anthes Precht, e irmás, cidade onde terminou a súa educación escolar e ingresou en 1928, á Facultade de Letras da Sorbonne, carreira que culminou tres anos máis tarde coa presentación dunha tese sobre Prosper Mérimée. Concluídos os seus estudos universitarios, regresou a Chile para reunirse coa súa nai e irmás; foi precisamente no momento do seu arribo ás costas chilenas, cando coñeceu un mozo amigo da familia, chamado Eulogio Sánchez Errázuriz, con quen pronto iniciou unha intensa relación amorosa que a obsesionaría durante toda a súa mocidade.
En 1933, tras unha dolorosa separación de Eulogio, partiu a Buenos Aires convidada polo seu amigo e cónsul Pablo Neruda. Instalada nesta cidade participou do movemento intelectual da época, reuníndose cos escritores agrupados ao redor de revístaa Sur. En 1935 iniciou a súa carreira literaria, publicando, A última néboa; tres anos despois lanzou A amortajada, a súa novela máis importante. En agosto de 1940 regresou a Chile, traendo consigo os manuscritos de "A árbore" e "As illas novas". Ao ano seguinte, foi encarcerada tras tentar asasinar ao seu antigo amante, Eulogio Sánchez.

Superado este incidente, en 1944 trasladouse a Estados Unidos, onde viviu por case 30 anos. Os primeiros meses neste país pasounos en soidade, sumida nunha profunda adicción ao alcol. Ese mesmo ano coñeceu a Fal de Saint Phalle, un nobre francés dedicado aos negocios, con quen casou o 1 de abril de 1944 e tivo unha filla, a quen chamou Brigitte, tal como a protagonista da súa segunda novela.
Durante residencia en Estados Unidos continuou activamente o seu traballo literario enfocada especialmente na escritura de obras de teatro. En 1946 publicou A historia de María Griselda e traballou para a UNESCO. Logo do falecemento do seu esposo en 1969, partiu a bos Aires; alí permaneceu ata 1973, ano en que regresou a Chile para quedar de maneira definitiva. A pesar de levar moitos anos no estranxeiro, nunca renunciou ao seu pasaporte chileno, o que limitou as súas posibilidades de recibir premios nos países onde desenvolvera parte importante da súa obra.

En Chile, as penas e o alcol debilitaron a súa saúde; morreu o 6 de maio de 1980, en completa soidade, nunha sala común dun hospital público e sen obter o Premio Nacional de Literatura. A súa obra inédita e as súas novelas máis coñecidas, foron recompiladas e publicadas por Lucía Guerra dezasete anos despois da súa morte, baixo o título de Obras completas.
A pesar da súa brevidade, a produción de María Luisa Bombal logrou unha importante repercusión no medio literario, instalándose como unha das primeiras expoñentes da novela contemporánea latinoamericana. a súa técnica foi comparada coa de autores senlleiros como a inglesa Virginia Woolf e o estadounidense William Faulkner. Así mesmo, A amortajada foi sinalada como antecedente de Pedro Páramo, única novela do mexicano Juan Rulfo, publicada en 1955.

Durante as últimas décadas do século XX e ata a actualidade, a crítica literaria ha retomado a obra de Bombal á luz de novas perspectivas teóricas que permiten realizar outras lecturas dos seus textos. Tal foi a achega dos estudos de xénero, que recoñecen nesta escritora unha primeira expresión de problemáticas que logo cobrarían maior relevancia, como as relacións entre o home e a muller e os papeis asignados a esta dentro da sociedade. Neste sentido, a temática desenvolvida por María Luisa Bombal foi, sen dúbida, adiantada ao seu tempo. Recentemente a súa obra foi reeditada con motivo do centenario do seu nacemento.
Fonte de información: http://www.memoriachilena.cl/602/w3-article-3597.html

Voluntariado en UK

Esto non ten moito que ver coa materia pero o outro día estabamos a falar de como poderiamos mellorar o noso inglés e a mín ocurréuseme que estaría moi ven ir de voluntariado x tempo dependendo da persoa e por eso busquei un pouco de información que creo que os pode interesar.

Como ben sabes os traballos de voluntariado contribúen ao benestar das persoas e adoitan ser xestionados por organismos públicos e sen ánimo de lucro. Aínda que estes empregos moi de cando en cando ofrécenche un soldo permíteche coñecer outro país e traballar con persoas de todo o mundo, polo que se acabas de finalizar os teus estudos esta pode ser unha opción moi interesante á hora de aprender inglés no Reino Unido ou ben para buscar traballo en Inglaterra.

Un amigo mio estivo este verán 2013 axudando nas oficinas de Oxfam de Londres en temas de contabilidade e pagábanlle 5 pounds ao dia + o transporte. Obviamente non o fas por diñeiro porque non che dá para nada, pero é algo que se agradece. Aviso que non todos fan isto e o normal é non cobrar. Iso si, todos che pagan o transporte e se é necesario a comida.
O voluntariado no estranxeiro é unha das mellores alternativas para conseguir máis tarde un traballo remunerado. Agora ben, debes saber que para optar a un posto deste tipo, moitas organizacións esixen un depósito e unha solicitude formal. Como adoita haber prazos para a devandita solicitude debes revisar as webs de cada organismo e ver as súas vacantes.

Importante: se vas aplicar a algún voluntariado por internet, é moi importante que envies a túa curriculum e a túa cover letter, na que che presentas e explicas porqué estás interesado en axudar no seu equipo. Algo fundamental é que inclúas un número  de telefono inglés (tranquilo é gratis) xa que senón non che van a chamar, algo que seria unha pena.

Fonte de información: http://trucoslondres.com/voluntariado-inglaterra/

Franco

Na clase de historia estamos a dar o momento da guerra civil española. Aunque é moito e as veces resulta demasiado pesado dentro do que cabe dámoslle un pouco de diversión a nosa ``maneira´´ como por exemplo cada vez que Adri di golpe de estado nos aplaudimos a un mesmo ritmillo e cando di sanjurjada facemos un amago de aplauso. A verdade é que é ridículo pero pode que sea que este curso está a acabar con nós jajaja.
Bueno como xa o propio nome indica hoxe vou falarvos un pouco de Franco e o que supuxo na nosa historia.
(O Ferrol, 1892 - Madrid, 1975) Militar e ditador español. Tras participar no errado golpe de estado do 18 de xullo de 1936 e liderar a vitoria das forzas sublevadas contra a Segunda República na subseguinte Guerra Civil (1936-1939), instaurou unha ditadura con reminiscencias fascistoides que perdurou ata a súa morte e que daría nome a todo un período da historia moderna de España: o franquismo (1939-1975).
Nacido nunha familia de clase media de tradición mariñeira, Francisco Franco elixiu a carreira militar, terminando en 1910 os seus estudos na Academia de Infantería de Toledo. Ascendeu rapidamente no escalafón por méritos de guerra, aproveitando a situación bélica de Marrocos, onde permaneceu destinado entre 1912 e 1926, con breves interrupcións: en 1923 era xa xefe da Lexión, e en 1926 converteuse no xeneral máis novo de Europa.

A brillante carreira de Francisco Franco continuou baixo distintos réximes políticos: coa ditadura de Miguel Primo de Rivera (1923-1930) chegou a dirixir a Academia Xeral Militar de Zaragoza (1928); coa Segunda República (1931-1936) participou na represión da Revolución de Asturias (1934), foi comandante en xefe do exército español en Marrocos (1935) e xefe do Estado Maior Central (1936). O goberno da Fronte Popular afastouno á Comandancia de Canarias, posto que ocupaba ao estalar a Guerra Civil española.
De ideas conservadoras, Franco valoraba sobre todo a orde e a autoridade. Desconfiaba do réxime parlamentario, do liberalismo e da democracia, aos que cría causantes da «decadencia» de España no século XX; a súa postura era representativa do grupo de militares «africanistas» que vían no exército a quintaesencia do patriotismo e a garantía da unidade nacional.
Por tales razóns Franco sumouse, aínda que a última hora, á conspiración preparada por varios militares para sublevarse contra a República en xullo de 1936. O «Alzamento Nacional» (eufemismo propagandístico co que os xenerais insurxentes bautizaron o golpe de estado) comezou o día 17 de xullo na península e o 18 de xullo en África, onde se achaba Franco, razón pola que o réxime identificou máis tarde esta última data como o seu momento fundacional. O fracaso da tentativa golpista na capital e en boa parte do territorio nacional deu lugar á Guerra Civil española, que duraría tres anos (1936-1939) e levaría a Franco ao poder. Tras pasar o estreito de Xibraltar á fronte do exército de África, Franco avanzou pola península cara ao norte. O 1 de outubro de 1936, os seus compañeiros de armas, reunidos nunha Xunta de Defensa Nacional en Burgos, elixíronlle xefe político e militar do bando sublevado.

Franco dirixiu a guerra con criterios conservadores, moi afastados da guerra rápida que propugnaban as doutrinas estratéxicas modernas. A unidade imposta no seu bando contrastaba cos enfrontamentos que desangraban ao bando leal á República; a disciplina e a profesionalidade das súas forzas, coa politización e o voluntarismo dos milicianos republicanos. A axuda militar que prestaron a Alemaña nazi e a Italia fascista tamén contribuíu á vitoria final de Franco (1 de abril de 1939).
Terminada a Guerra Civil, Franco impuxo en España un réxime de novo cuño, inicialmente aliñado cos fascismos de Hitler e Mussolini, que eran os seus aliados e inspiradores.

Fonte de información: http://www.biografiasyvidas.com/biografia/f/franco.htm