Burrhus Frederic Skinner

(Burrhus Frederic Skinner; Susquehanna, 1904 - Cambridge, EE UU, 1990) Psicólogo estadounidense. Obtivo o doutoramento en psicoloxía pola Universidade de Harvard en 1931, e continuou as súas investigacións na mesma universidade como asistente de laboratorio de bioloxía co profesor Crozier; en 1936 empezou a traballar como profesor na Universidade de Minnesota, onde permaneceu nove anos.
En 1938 Skinner publicou o seu primeiro libro, As condutas dos organismos, e tras un breve período na Universidade de Indiana, estableceuse en Harvard (1948). Influído pola teoría dos reflexos condicionados de Pavlov e polo conductismo de John B. Watson, Skinner creu que era posible explicar a conduta dos individuos como un conxunto de respostas fisiológicas condicionadas pola contorna, e entregouse ao estudo das posibilidades que ofrecía o control científico da conduta mediante técnicas de reforzo (premio da conduta desexada), necesariamente sobre animais.

Entre os experimentos máis soados de Skinner cabe citar o adestramento dunhas pombas para xogar ao pimpón, a chamada caixa de Skinner, aínda hoxe utilizada para o condicionamento de animais, ou o deseño dunha contorna artificial especificamente pensado para os primeiros anos de vida das persoas.
O seu conductismo radical levantou abundante polémica no seu país, e alcanzou unha fama notable coa publicación da novela Walden 2 (1948), na que especulaba sobre unha sociedade futura totalmente programada con técnicas de enxeñería da conduta.

No seu ensaio Máis aló da liberdade e a dignidade (1971), Skinner defendeu que tales conceptos resultaban en último termo perniciosos para a sociedade, e que a única maneira de alcanzar unha convivencia óptima pasa necesariamente por aplicar unhas técnicas adecuadas no deseño da conduta dos seus membros.

FONTE DE INFORMACIÓN: http://www.biografiasyvidas.com/biografia/s/skinner.htm

Que é Oratoria?

Chámase oratoria á arte de falar con elocuencia. En segundo lugar, é tamén un xénero literario formado polo discurso, a arenga, a disertación, o sermón, o panegírico, entre outras varias.
Este segundo sentido máis amplo aplícase a todos os procesos literarios que están expostos ou expresados coa mesma finalidade e con propósito persuasivo. Esta finalidade de persuadir ao destinatario é a que diferencia a oratoria doutros procesos comunicativos orais. Do mesmo xeito que a finalidade da didáctica é ensinar e a da poética deleitar, o que pretende a oratoria é convencer de algo. A persuasión consiste en que coas razóns que un expresa oralmente indúcese, move ou obriga a outro a crer ou facer unha cousa. Agora ben, non é a súa única finalidade. O propósito da oratoria pública pode ir desde transmitir información a motivar á xente para que actúe, ou simplemente relatar unha historia. Os bos oradores deberían ser capaces de cambiar as emocións dos seus oíntes e non só informalos. A oratoria pode ser unha poderosa ferramenta que se usa para propósitos tales como a motivación, influencia, persuasión, información, tradución ou simple entretemento.
Características

• Frecuentes vocativos (chamadas de atención a quen está escoitando o discurso: os xuíces, o pobo ao que se chama «Quiritas» ou cidadáns, ou ben á mesma persoa a quen se acusa).
• Abundante uso de preguntas retóricas.
• Abundante uso da segunda persoa do singular.
• Frecuentes cambios de ton, inflexións na voz do que está a falar, que no texto represéntanse coas exclamacións, as preguntas, os vocativos.
• Subordinación abundante.

Segundo a cantidade de oradores, clasifícase en:

• Oratoria individual

Porque fai uso da palabra, sen a participación doutra ou outras persoas, dise que está a utilizar a oratoria individual. Esta é quizá una das formas elocutivas de máis arraigamento no ámbito social pois é de uso obrigatorio en todas as medidas e esferas onde o home desenvolve a súa vida física, afectiva e laboral.

• Oratoria grupal

Caracterízase pola presenza de dúas ou máis persoas no estrado falando.

FONTE DE INFORMACIÓN: https://es.wikipedia.org/wiki/Oratoria

Debates

O outro día na clase empezamos  preparar os debates que vamos a reallizar nas próximas semanas.

QUE É UN DEBATE?
Un debate é unha situación comunicativa na que se expoñen dous argumentos contrarios e fundaméntase as posicións expostas. A súa finalidade é coñecer e expoñer as posturas, así como as bases das partes involucradas.
Un debate pode darse en situacións informais de maneira espontánea, con todo, existen formas de debate reglamentados, onde dous equipos expoñen e argumentan as súas posicións respecto dun tema. Tamén participa un moderador e o tema de debate é previamente acordado.
Un destes modelos pre-establecidos é o de Karl Popper (filósofo austríaco do século XX), onde se acorda un tema polémico e unha das partes debe argumentar de maneira positiva, mentres que a outra o fai de maneira inconsisten en discursos argumentativos sen interrupción, abrindo o debate o equipo a favor da postura establecida e o equipo en contra refuta. Logo se de paso a catro instancias nas que dous oradores formulan preguntas á parte contraria.  Cada unha destas instancias ten unha cantidade de tempo determinado para formular os seus argumentos.
O segundo modelo de debate a considerar é chamado Lincoln- Douglas. Este naceu dos debates valóricos sostidos por ambos os políticos estadounidenses ao redor do ano 1858 sobre moral e escravitude, polo que son temas desta índole os que se debaten neste modelo, en dous equipos. Consta de sete partes, dous delas argumentativas e tres de refutación para logo seguir con dúas preguntas cruzadas dos oradores.

CARACTERÍSTICAS DO DEBATE
1. Pode ser de carácter espontáneo, nese caso non hai regras específicas, ou pre- establecido, nese caso segue normas específicas.
2. Nos debates reglamentados existe unha afirmación acordada de antemán sobre a que se debaterá.
3. Os temas para tratar son de índole polémica.
4. Existe un moderador, cuxa función é expoñer o tema do debate, dar a palabra a quen teña a quenda, coidar que se respecte o tempo de cada parte do debate e sacar as conclusións finais.
5. Existen dous equipos, un a favor e outro en contra. No caso do debate que segue o formato de Karl Popper, os equipos constan de tres oradores, mentres que no caso do formato Lincoln- Douglas consta de dous oradores por equipo.
6. Os argumentos a favor coñécense como probas e o seu fin é demostrar a validez do tema proposto, mentres que aqueles en contra chámanse obxeccións e o seu fin é demostrar os erros das probas do equipo contrario.
7. No debate segundo o modelo de Karl Popper, os argumentos deben presentar probas empíricas, como enquisas e estudos oficiais.
8. No debate segundo o modelo Lincoln- Douglas, os argumentos deben basearse en cuestións morais e lóxicas, pois os seus temas son valóricos.
9. Poden presentarse falacias, é dicir, probas que carecen de fundamentos suficientes.
FONTE DE INFORMACIÓN: http://www.escolares.net/lenguaje-y-comunicacion/el-debate-sus-caracteristicas-y-como-hacer-un-debate/

Pitágoras

O Teorema de Pitágoras pode coñecerse moito antes do nacemento de Pitágoras, pero foi comprobado no século VI a.C. polo matemático Pitágoras.
O teorema de Pitágoras ten este nome porque a súa demostración, sobre todo, é esforzo da mística escola pitagórica. Anteriormente, en Mesopotamia e o Antigo Exipto coñecíanse ternas de valores que se correspondían cos lados dun triángulo rectángulo, e utilizábanse para resolver problemas referentes aos citados triángulos, tal como indícase nalgunhas tablillas e papiros. Con todo, non perdurou ningún documento que expoña teoricamente a súa relación.3 A pirámide de Kefrén, datada no século XXVI a. C., foi a primeira gran pirámide que se construíu baseándose no chamado triángulo sacro exipcio, de proporcións 3-4-5.

Exemplos de uso

• Para calcular a lonxitude e dunha escaleira; coñécese a altura h do muro para alcanzar; a distancia p desde a liña adoito muro ao pé da escaleira. Cúmprese a ecuación {\displaystyle e^{2}=h^{2}+p^{2}} {\displaystyle e^{2}=h^{2}+p^{2}}; despéxase o valor de e, mediante {\displaystyle e={\sqrt {h^{2}+p^{2}}}.} {\displaystyle e={\sqrt {h^{2}+p^{2}}}.}
• Na xeometría analítica plana, para achar a distancia entre os puntos {\displaystyle C(x_{1},e_{1}),D(x_{2},e_{2})} {\displaystyle C(x_{1},e_{1}),D(x_{2},e_{2})} coa igualdade {\displaystyle CD^{2}=(x_{2}-x_{1})^{2}+(e_{2}-e_{1})^{2}.} {\displaystyle CD^{2}=(x_{2}-x_{1})^{2}+(e_{2}-e_{1})^{2}.}
• En trigonometría para demostrar a identidade fundamental {\displaystyle \operatorname {sen} ^{2}\alpha +\cos ^{2}\alpha =1} {\displaystyle \operatorname {sen} ^{2}\alpha +\cos ^{2}\alpha =1}entre o seo e coseno.
• Na xeometría para calcular a altura dun triángulo equilátero en función ao lado; para obter a altura do tetraedro regular usando a aresta. Para achar o apotema dun triángulo equilátero e dun hexágono regular inscritos, coñecendo o radio da circunferencia circunscrita.
• En teoría algebraica de números para analizar se un enteiro gaussiano é primo gaussiano. Por exemplo {\displaystyle \alpha =1+4i} {\displaystyle \alpha =1+4i}, cuxa norma é {\displaystyle N(\alpha )=1^{2}+4^{2}=17.} {\displaystyle N(\alpha )=1^{2}+4^{2}=17.}

FONTE DE INFORMACIÓN: https://es.wikipedia.org/wiki/Teorema_de_Pit%C3%A1goras#Ejemplos_de_uso

Ingrid Daubechies

Ingrid Daubechies naceu en Houthalen (Bélxica). Estudou física na Vrije Universiteit Brussel (o universidade de Bruxelas en lingua flamenca), onde tamén se doutorou en física teórica en 1980, e na que tamén estivo a investigar ata 1987, ano en que casa co tamén matemático Robert Calderbank. O matrimonio trasládase a Estados Unidos, onde Daubechies recala nos Laboratorios Bell de Nova Jersey e en varias universidades estadounidenses. En 1993 convértese en profesora de matemática computacional na Universidade de Princeton ata 2011 que se traslada á Universidade Duke onde é catedrática de matemáticas.
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           En 2012, o rei Alberto II de Bélxica concedeuna o título de Baronesa.
Ingrid Daubechies é membro de numerosas institucións. Foi a primeira muller matemática en presidir a Unión Matemática Internacional (desde 2011). En 1993 foi admitida na Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias, en 1998 na Academia Nacional de Ciencias de Estados Unidos e en 2012 na Sociedade Estadounidense de Matemática. Ademais, foi convidada a participar en numerosas ocasións no Congreso Internacional de Matemáticas.
Daubechies recibiu numerosos premios, entre eles destacan o Premio Nemmers en Matemáticas de 2012 e o Premio Fundación BBVA Fronteiras do Coñecemento en Ciencias Básicas 2012 xunto a David Mumford.
FONTE DE INFORMACIÓN: https://es.wikipedia.org/wiki/Ingrid_Daubechies

Fernando Arrabalde

(Fernando Arrabalde Terán; Melilla, 1932) Dramaturgo e novelista español. Residiu en Melilla (ata 1939), en Cidade Rodrigo (ata 1946) e en Madrid (ata 1955). Abandonou España "por motivos de liberdade", decisión reafirmada en 1958 ao fracasar a estrea dos Homes do triciclo.
En París (a súa residencia permanente) fundou en 1961 con outros mozos o movemento "pánico", con influencias de Tristan Tzara e o dadaísmo e estimulado tamén por André Breton. Coñeceu á que logo sería a súa muller e tradutora, Loce Moreau, e estreou Pique-Nique en Campagne (1959), dirixida por Jean Marie Serrau. Ese mesmo ano obtivo unha bolsa que o levou a Estados Unidos, ocasión que aproveitou para percorrer case todo o país. Cando volveu a Francia, a súa obra consolidouse en primeira liña das vangardas.

O seu teatro, encadrado na tendencia do absurdo, asume a mirada do neno (allea a toda racionalización) e concibe o escenario como centro de confusión, terror, euforia, caos, pero tamén culto da felicidade e rexeitamento de toda lei moral. A través das súas estreas e a súa publicación en París o teatro de Fernando Arrabalde alcanzou renome universal.
Xa nas súas primeiras obras elixe universos circulares ou espacialmente pechados; así nos dous verdugos (Lles deux bourreaux, 1956) e no cemiterio de automóbiles (Lle cimetière deas voitures, 1957). Coa provisión de elementos surrealistas, as bases do seu teatro desenvólvense nunha procura formal, tanto polo que respecta ao tratamento do espazo escénico como ao traballo expresivo do xesto: Cerimonia para un negro asasinado (Cerémonie pour un noir assassiné), O arquitecto e o emperador de Asiria (L'architecte et l'empereur d'Assyrie, 1966) e Oe, patria, a miña aflición (1977) contan entre os seus títulos máis significativos.
Paralelamente, Fernando Arrabalde desenvolveu un labor como cineasta; a miúdo, do mesmo xeito que no seu teatro, inspírase, con virulenta iconoclastia, nas súas obsesións españolas. Iníciase o seu filmografía con Viva a morte (1970) e continúa con Irei como un cabalo tolo (1973), A árbore de Guernica (1976) e A odisea do Pacífico (1980). Por último, mencionemos a súa obra de narrador, marcada así mesmo por unha vontade experimental e provocadora: as novelas Baal Babylone (1959), Arrabalde celebrando a cerimonia da confusión (1966), A torre ferida polo raio, que foi galardoada co premio Nadal 1983 e A virxe vermella (1986).

De entre as súas últimas obras teatrais cabe citar Breviario de amor dun halterófilo (1987); A travesía do Imperio (1988); A extravagante cruzada dun revolucionario obeso (1989); Róubame un billoncito (1990) e A carga dos centauros (1990). O Teatro completo, publicado en dous volumes, viu a luz durante o bienio 1997-1998. Por outra banda, entre as súas novelas máis recentes destacan A filla de King Kong (1988); A extravagante cruzada dun castrado namorado (1990); O mono, ou enganchado ao cabalo (1994) e Cerimonia por un tenente abandonado (1998).
Na década dos noventa publicou tamén un volume de poemas titulado Arrabalesques (1994) e varios ensaios tales como A dubidosa luz do día (1994), galardoado co Premio Espasa de Ensaio; Carta ao rei de España (1995) e Un escravo chamado Cervantes (1996), que ofrece unha visión desmitificadora do autor do Quixote.
FONTE DE INFORMACIÓN: http://www.biografiasyvidas.com/biografia/a/arrabal.htm